Μείνε στον κόσμο σου
Έχουμε μάθει να θαυμάζουμε τους δυνατούς και τους λαμπερούς.
Χειροκροτήματα, φώτα, λόγοι, ευχαριστίες και όλοι γίνανε απότομα «τυχεροί και ευλογημένοι».
Έτσι που εσύ νιώθεις άτυχος και καταραμένος, να προσπαθείς με δυσκολία κάθε μέρα να τα βγάλεις πέρα, που ζεις με την ψυχή στο στόμα.
Λες και για να είσαι μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, πρέπει κάθημερινά να αποδεικνύεις ότι νιώθεις λαμπερός, τυχερός και ευλογημένος.
Παπαριές δηλαδή, μη μασάς.
Είσαι αυτό που είσαι και ανήκεις στη μεγάλη πλειοψηφία που δεν είναι ραντισμένη με τη χρυσόσκονη της όποιας επιτυχίας.
Στον αληθινό κόσμο, στον κόσμο τον δικό σου υπάρχει πάντα το τραύμα της συνείδησης ανοιχτό. Γι’ αυτό είσαι ευαίσθητος και όχι αναίσθητος, με ένα μπότοξ χαράς, τραβηγμένης μέχρι τα αυτιά.
Δεν είναι ανάγκη να χωρέσεις πουθενά, σε καμία ξένη, τεχνητή ευτυχία.
Γι’ αυτό μην εγκαταλείψεις τον κόσμου σου αν σου προσφέρει θαλπωρή, έστω λίγες χαρούμενες στιγμές και νόημα.
Το να αναζητάς μεγάλες ηδονές, επιτυχίες και παρηγοριά σ’ έναν άλλο τεχνητό κόσμο με υπέροχες νέες προκλήσεις, δεν έχει καμιά αξία. Ένας κόσμος που όσο λαμπερός και να μοιάζει, παραμένει μέσα στην ίδια απόγνωση, αφού όλα τα καταναλώνει. Το ήθος, τη συνείδηση, την ανθρωπιά, την αγάπη, σαν γιαουρτάκια με χαμηλά λιπαρά ενσυνείδησης.
Το θέμα είναι να μη χειραγωγηθείς. Πάλεψε όσο μπορείς. Μη γίνεις ένας εύκολος καταναλωτής πληροφοριών, ιδεών και προτύπων. Μάθε να διακρίνεις. Κράτησε εκείνα που εξελίσσουν τον εαυτό σου
Κράτησε τη μοναχικότητά σου.
Έτσι αναγνωρίζεις το τραγικό και κωμικό της ίδιας σου της ύπαρξης.
Ένας τρόπος για να βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά, είναι να ξαναγυρνάς στη φύση, όσο αυτή ακόμα δεν έχει γίνει ψηφιακή.
Να την κάνεις συχνά μέρος του κόσμου σου. Έχει πολλά να σου δώσει. Αγάπησε την κίνηση της φύσης. Κινήσου στον κόσμο της και κάνε τον δικό σου.
Μείνε στον κόσμο σου. Αρκεί να μην περνάς άσχημα.
Αρκεί να στηρίζεις τον πραγματικό κόσμο.
