theatro h

Είπαν για το έργο και  την παράσταση
Απόψεις- Κριτικές:

Η ανατρεπτική παράσταση «Μινώταυρος – Τα αθώα τέρατα» παρουσιάζεται απόψε στην Καλαμάτα

Μια πιο ανθρώπινη μορφή του θρυλικού Μινώταυρου, μακριά από το λαβύρινθο της Κνωσού, θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει απόψε το κοινό στο αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου Καλαμάτας, καθώς ο Μεσσήνιος συγγραφέας, ποιητής και σκηνοθέτης, Βασίλης Φλώρος, συμπράττοντας με το Θεατρικό Εργαστήρι Μεσσήνης, θα παρουσιάσει το 18ο θεατρικό του έργο με τίτλο «Μινώταυρος – Τα αθώα τέρατα».

Με την ευκαιρία της αποψινής παράστασης στην Καλαμάτα, η οποία ακολουθεί την επιτυχημένη τετραπλή παρουσίασή της στη Μεσσήνη και το θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης, ο πολυπράγμων συγγραφέας μιλά στο «Θ», περιγράφοντας τη δική του οπτική για την προσέγγιση του Μινώταυρου.

Να σημειωθεί πως μετά την αποψινή παρουσίαση η παράσταση θα μεταφερθεί στις 11 Οκτωβρίου στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο θέατρο «Νους» στη συμβολή Πατησίων και Τροίας.

Μιλώντας για την προσωπική του προσέγγιση στο Μινώταυρο, ο κ. Φλώρος αναφέρει: «Πραγματεύεται την ιστορία του Μινώταυρου, όχι όμως από τη μυθολογική πλευρά -όπως την ξέρουμε. Η ιστορία του Μινώταυρου είναι η πιο γνωστή ιστορία της ελληνικής μυθολογίας. Έχουμε πηγές από τον Πλούταρχο, από τον Ησύχιο, από τον Ευριπίδη, και πολλούς μεγάλους ποιητές και ανθρώπους ή συγγραφείς της εποχής εκείνης. Και βέβαια και εκατοντάδες άλλοι σύγχρονοι μελετητές έχουν ασχοληθεί με τον Μινώταυρο. Ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, ζωγράφοι, καλλιτέχνες, πολλοί. Ο δικός μας Μινώταυρος είναι στην ουσία μια ανατροπή του μύθου. Δηλαδή, δεν είναι εκείνο το φρικιαστικό ον που τρώει ανθρώπους, αλλά είναι ένα ον σοφό, με ανθρώπινη ψυχολογία, ανθρώπινη νόηση. Στο τέλος, δε, αποδεικνύει ότι η μορφή του, που είναι μορφή τέρατος, δεν έχει καμία σχέση με τον εσωτερικό του κόσμο.

Στην ουσία η παράσταση μεταφέρει το μήνυμα ότι οι Μινώταυροι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, κατά μια έννοια: Είναι οι ψυχές μας και το νοητικό μας πλαίσιο.

Γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε πάθη, σε μοχθηρίες, σε κακές σκέψεις, σε συμφέροντα. Και στο τέλος, το έργο έχει και έναν πολιτικό-κοινωνικό και υπαρξιακό χαρακτήρα. Καταλήγει ότι όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει “μινωταυρικές” τάσεις.

Καθημερινά ο άνθρωπος δημιουργεί εκατομμύρια λαβύρινθους και εκατομμύρια μινώταυρους. Με αυτόν τον τρόπο, ο Μινώταυρος αποδεικνύεται ένα αθώο τέρας και ο άνθρωπος αποδεικνύεται ένας Μινώταυρος. Δηλαδή, είναι η αντιστροφή του μύθου.

Το έργο έχει μια προσέγγιση ψυχολογική, κοινωνιολογική, φιλοσοφική. Είναι ένα νέο σύγχρονο έργο, καθώς δε θα ήταν θεμιτό να ασχοληθώ με το μύθο. Τον έχουν διηγηθεί καλύτερα οι αρχαίοι. Εγώ πήρα το μύθο ως ρίζα και έφτιαξα ένα καινούργιο πράγμα, φυτεύοντας μια καινούργια ιστορία, ένα καινούργιο δέντρο σε αυτή τη διαδικασία. Οπότε, λοιπόν, είναι ένα έργο που μιλάει και για πράγματα που αντιμετωπίζουμε αυτή την εποχή, σαν ένας καθρέφτης της εποχής μας.

Αρχίζοντας από τις ανάγκες του μυθικού ανθρώπου φτάνουμε στις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου, που δεν έχουν αλλάξει πολύ. Μπορεί να έχουμε μια διαδρομή χιλιάδων χρόνων, αλλά στα βασικά πράγματα παραμένουμε οι ίδιοι. Τόσο στην καλή μας πλευρά, τη φωτεινή, όσο και στη σκοτεινή μας πλευρά…».

Για το εάν η σύνδεση του μύθου με τη σημερινή εποχή ήταν η αφορμή για να καταπιαστεί με το συγκεκριμένο έργο, σημειώνει: «Ναι, ήταν αυτή η αφορμή. Πάντα αυτός ο μύθος, όπως και του Οδυσσέα, ήταν στο μυαλό μου και ήθελα να τους ερευνήσω. Και μέσα από αυτή την έρευνα έμαθα κι εγώ ο ίδιος πολλές πτυχές της μυθολογίας και της ιστορίας που δε γνώριζα. Λέω για τον Οδυσσέα τώρα, γιατί έχω ασχοληθεί παράλληλα και με ένα άλλο έργο σε σχέση με το μυθολογικό στοιχείο, που είναι ο Τρωικός Πόλεμος, αλλά δοσμένος από τα μάτια της Πηνελόπης».

Συντελεστές
Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Βασίλειος Ρ. Φλώρος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Όλγα Πανοπούλου

Χορογραφία: Αγγελική Αγγελοπούλου

Ενδυματολόγος: Δέσποινα Μακαρούνη

Πρωτότυπη μουσική: Λεωνίδας Δαμουράς

Μουσική επιμέλεια: Χρυσαυγή Καφόπουλου, Βασίλειος Ρ. Φλώρος

Ηχητικός σχεδιασμός & φωτισμοί: Παναγιώτης Παπαζερβέας

Επιμέλεια αφίσας: Μαρία Αγγελική Βασιλαδιώτη

Κατασκευή σκηνικών: Ιωάννης Πουπούζας, Δημήτρης Αλέξανδρος Ανδριανόπουλος, Έλενα Πούπουζα

Ζωγραφική σκηνικού: Ηλίας Παναγιωτόπουλος

Φωτογράφιση: Γιώργος Κωνσταντακόπουλος

Promotion: Χρυσαυγή Καφόπουλου

Εκ μέρους του Δ.Σ.: Ιωάννα Λαμπροπούλου

Οι ηθοποιοί (αλφαβητικά)
Δαίδαλος: Στρατής Καϊκής

Μινώταυρος: Παναγιώτης Καραμπέτσος

Πασιφάη: Βίβη Καραμπέτσου

Θησέας: Δημήτρης Αλέξανδρος Ανδριανόπουλος

Μίνωας: Ηλίας Παρθένιος

Χορός: Αναστασία Γυφτάκη, Αλέκα Δρακοπούλου, Αγγελική Ιντζέμπελη, Παρίς Καίσαρης, Ευάγγελος Καφίρης, Γιούλα Κοκκίνη, Αγγελική Μισέρου, Ελένη Ντουφεξή, Ελένη Πανταζοπούλου, Παναγιώτης Περιβολάρης, Καρολίνα Πολυχρονοπούλου, Κατερίνα Σαρέλα, Σταυρούλα Σκόκου, Θεοδοσία Φλώρου, Πηνελόπη Φωτεινοπούλου, Κωνσταντίνα Χαρλέπα.

-Τετάρτη 8 Οκτωβρίου, στις 9.00 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας. Για κρατήσεις και πληροφορίες στο τηλ. 693 677 1626.

Της Χριστίνας Μανδρώνη



Messinia Live

«Μια ποιητική και βαθιά ανθρώπινη ματιά σε μια ιστορία παλιά όσο ο χρόνος. Ένας λαβύρινθος εσωτερικός, όπου ο καθένας μας αναμετριέται με τα δικά του τέρατα.»

Δείτε το άρθρο


ERT News

«Ένα έργο που ακουμπά βαθιά στην ψυχή. Ο Μινώταυρος εδώ δεν είναι τέρας, είναι μνήμη, είναι τραύμα, είναι ο Άνθρωπος

Δείτε το άρθρο


Kalamata Journal

«Μια θαυμάσια θεατρική εμπειρία. Η ποίηση συναντά το σώμα, ο μύθος συναντά τη σύγχρονη ύπαρξη

Φύση : Ομορφιά και αλληλοσπαραγμός

Αναρωτιέμαι γιατί η φύση έχει εξελιχθεί έτσι...Το κάθε ον για να επιζήσει πρέπει να τρώει το άλλο...

Κάτω από αυτήν την μυστηριώδη ομορφιά του κόσμου,  την ομορφιά των δασών, της θάλασσας του ηλιοβασιλέματος, υπάρχει ένας ανηλεής πόλεμος.

Ίσως κάποιοι από μας να έζησαν την ζωή που ήθελαν..Σχεδόν όλοι μας όμως δεν ζήσαμε την ζωή που έπρεπε.. λες και η ζωή είναι μια "ντεφακτο" κατάσταση αποτυχίας κάθε αληθινής αυτοπραγμάτωσης...

Έτσι ζούμε ζωές που είναι λίγο - πολύ συμβιβασμένες και συχνά βγαίνουν νωρίς σε αναπηρική σύνταξη...

Κάθε χρόνος που φεύγει είναι και ένας απολογισμός που έρχεται... 

τι μας έχει απομείνει από το δρόμο της ζωής που διανύσαμε.

Σημασία έχει να μην χαθεί ο σκελετός μας.

...Την ημέρα που αποφάσισα ν’ αλλάξω τον κόσμο, κράταγα
στο δεξί μου χέρι κινητό τελευταίας τεχνολογίας, μια τσάντα
μήλα απ’ το δέντρο της γνώσης και λίγα λαχανάκια
Βρυξελλών, και στο αριστερό κρατούσα τον κιμά της
ποιητικής μου συνείδησής.

…Σίγουρα η άποψη ότι, «η ζωή είναι ωραία, αρκεί να
έχουμε την υγεία μας , να είμαστε ευχαριστημένοι που ζούμε
χωρίς πολέμους και βαναυσότητες και απολαμβάνουμε τον
ήσυχο μικροαστικό βίο μας» έχει την δική της αλήθεια και
αξία.

 Το ποιο σημαντικό σε αυτό το αφιέρωμα είναι η μνημόνευση των παλαιών οργανοπαιχτών που ίσως να γίνεται για πρώτη φορά. Ένας φόρος τιμής στους Μεσσήνιους λαϊκούς καλλιτέχνες των περασμένων δεκαετιών, όπου ο πατέρας μου ο Ρήγας έπαιξε , συνεργάστηκε ή ήξερε. Αξίζει να διαβάσετε τα ονοματά τους καθώς και τις ιστορίες των παλαιών πανηγυριών. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο KALAMATA JOURNAL και στον Σταύρο Μαρτίνο που εμπνεύστηκε το θέμα από το βιβλίο του Ρήγα ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ και δημιούργησε αυτό το άρθρο.

«ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ… ΓΑΜΟΙ – ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ»  


“...ήταν όμως τότε άλλα πανηγύρια, με άλλο τρόπο, με άλλο κέφι…” Για τα παλιά, τα παραδοσιακά πανηγύρια στα χωριά της Μεσσηνίας, καταθέτει την παρακαταθήκη του ο Ρήγας Φλώρος, μια μαρτυρία από τις εμπειρίες της ζωής του, έναν κατάλογο με τα ονόματα των παλιών οργανοπαιχτών και τραγουδιστών της Μεσσηνίας, φωτογραφίες από παλιά πανηγύρια και οργανοπαίχτες. Όλα αυτά και άλλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα και συγκινητικά παρουσιάζονται στο βιβλίο του Ρήγα Φλώρου “Εμείς οι παλιοί… Γάμοι - Πανηγύρια και ιστορίες λαογραφίας”. Είναι μια σημαντική προσφορά για να διατηρηθεί η μνήμη του λαϊκού πολιτισμού σχετικά με τις χαρές των ανθρώπων της υπαίθρου. 

Η χρησιμότητα

Πρέπει να είμαι χρήσιμη" μου είπε η γηραιά κυρία Τούλα
που μου έφερε τον καφέ.
Ελληνικός με φουσκάλες...
Τώρα κάθε φουσκάλα είχε και ενα ερώτημα:

(Για τους παλιούς έρωτες που ξαφνικά επιστρέφουν)


«…Τηλεφωνηθήκαμε μετά από τόσα χρόνια αμνησίας και γνώσης. Δώσαμε υπόσχεση σύντομα να βρεθούμε για έναν άναρχο καφέ στο στέκι της νεότητας μας ή σ’ ένα λιβάδι με παλιά χαμόγελα.

Θα είχαμε πολλά να κουβεντιάσουμε μετά από τόσους αιώνες ετεροθαλούς σιωπής. Ίσως όμως και τίποτα. Τι έχουν να πουν δύο άνθρωποι, γνωστοί τότε στα φιλιά της νεότητάς τους και άγνωστες ψυχές σήμερα, που ξαναδημιουργήθηκαν από την ανάγκη του βίου;

Είναι καλό να σιωπάς όταν πρόκειται να ακούσεις και να μάθεις αλλά ποτέ μια παρατεταμένη σιωπή δεν βοήθησε κανέναν. Κάποτε πρέπει να μιλήσεις.

Στην καταναλωτική εποχή των αλλεπάλληλων κρίσεων, απογοητεύσεων και αλλοτριώσεων, οι παρεμβάσεις των στοχαστών στο δημόσιο βίο όλο και λιγοστεύουν. Ο ανίερος γάμος της πλειοψηφίας των Μ.Μ.Ε. με την κυβερνώσα εξουσία θέλει να παρουσιάζει κάθε κριτική σκέψη ως  γραφική παράξενη και παράταιρη. 


(Σύντομη ομιλία με αφορμή το συλλογικό έργο δέκα σύγχρονων Μεσσήνιων ποιητών) 31/10/2022.


Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, συνοδοιπόροι της γραφής και της λογοτεχνίας, συγγραφείς και αναγνώστες. Όλοι και όλες που βοηθήσαμε για να ολοκληρωθεί αυτό το βιβλίο και να γίνει η σημερινή παρουσίασή του. Σας ευχαριστούμε θερμά.

Να ευχαριστήσουμε επίσης τις αγαπητές φίλες Παναγιώτα Ψυχογιοπούλου, Μαρία Τομαρά, και Αντωνία Παυλάκου για τη σημαντική τους προσφορά στη σημερινή εκδήλωση.

Αν υποθέσουμε ότι χθες τραυματίσαμε τον αντίχειρα του δεξιού μας χεριού, τότε σήμερα όλο μας το σώμα θα δονείται στο «τώρα» γεγονότων που προκαλούν πόνο. 

Το πολιτικοκοινωνικό αιώνιο σώμα της ιστορίας δεν ξεχωρίζει τις κρίσεις που συμβαίνουν στα όργανά του. Το κεντρικό σύστημα νομοθετεί τις κρίσεις ως ενιαίες και τις αποδέχεται ως φυσιολογικές αντιδράσεις των νοήμων ανθρώπινων όντων όπου προσπαθούν να συμβιώσουν άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα (έως και παρανοϊκά) μεταξύ τους. 

theatro

 

3

Η εξέλιξη της τέχνης

Η συγγραφή, η υποκριτική και η σκηνοθεσία κάτω από το πρίσμα της βιωματικής εμπειρίας, συντελούν σε αυτό το σκοπό.

1

Η μεταφυσική του θεάτρου

Το μυστήριο του θανάτου και της ζωής. Αυτό το μυστήριο γινόταν ως ένα βαθμό φανερό μέσα από ιεροτελεστικά δρώμενα, όπου ήταν και οι πρώτοι στενοί συγγενείς του θεάτρου.
2

Εμψύχωση βιωματικών ομάδων

Εμψυχωτής είναι κάποιος που εμψυχώνει οποιονδήποτε άνθρωπο ή ομάδα για να δράσει με περισσότερη επιτυχία σε κάτι, που δίνει θάρρος, ελπίδα και συμπόνια που παρακινεί και κατανοεί.
4

Άρθρα που έχουν δημοσιευθεί

Ετυμολογικά η λέξη ποίηση (όπως γνωρίζεται) προέρχεται από το ρήμα «ποιέω-ποιώ». Το «ποιώ» είναι η διπλή αδελφή όψη του ρήματος «πρήσσω- πράσσω- πράττω»..

Επικοινωνία

 

6945768633
vasflo100@yahoo.gr