Γιώργος Ρούσκας ΩΣ ΑΛΛΟΣ ΤΑΛΩΣ
Το βιβλίο του φίλου Γιώργου Ρούσκα δεν είναι μια ποίηση που απλόχερα δίδεται στον αναγνώστη. Είναι υπο-νοούσα με κρυμμένο αυτό που η ψυχή του θα ήθελε, και που εσύ πρέπει ν’ ανακαλύψεις σαν Ιεροφάντης των λέξεων και σαν Μύστης του Λόγου.
Ένα αρχιτεκτονικό ιδιαίτερο κατασκεύασμα (αρχιτέκτων και ο ίδιος στον εργασιακό του βίο) μια οικοδόμηση του δικού του ποιητικού σύμπαντος, με κυρίως υλικά τα μέταλλα του Αλχιμιστή (ιδίως ο χαλκός) που κατασκεύαζαν τον ποιητικό του Τάλω, άγρυπνο φρουρό ενός αυθεντικού τρόπου σκέψης, πράξης και ζωής.
Η αυστηρότητα των ενοίκων εννοιών στα κοφτά γυρίσματα των φράσεων, η ακονισμένη ενέργεια των λέξεων, μπορεί και να σε κάνουν να ματώσεις.
Η μάνα, η γυναίκα, η ελληνικότητα, το παρελθόν του ανθρώπου, το μέλλον του απρόσωπου κόσμου είναι αρχέγονες υποθέσεις παρούσες για εξερεύνηση.
Γιατί πρέπει προσεκτικά ν’ ανακαλύψεις όλα τούτα τα νοήματα, επίσης την κρυμμένη χαρά του νέου έρωτα, την υποφώσκουσα αγωνία της πραγματικής Αγάπης. Γεγονότα της κοινωνικής ζωής, οι πρόσφυγες της γης και της ψυχής εμπλέκονται στον ποιητικό χωροχρόνο του. Εκεί όπου το κοσμικό Αυγό έχει τις αντανακλάσεις των συμβολικών χρωμάτων. Το Κόκκινο Αυγό της Ανάστασης και το Μαύρο Αυγό του Θανάτου. Το Αυγό της πίστης και της απιστίας όμως προϋποθέτει απλά τη Ζωή. Την όμορφη και τραγική ζωή εκεί όπου οξειδωμένος χρόνος της σκουριάζει με την ελπίδα ενός άλλου παράλληλου χρόνου γεμάτου «με δεμάτια από φως».
Η ποίησή του είναι μια διαδρομή από τον Ιούνιο στον Οκτώβρη. Από το πανηγύρι της υπαρξιακής σάρκας και της γυμνής χαράς, στις κίτρινες οξειδώσεις των συμβιβασμών, στις δόλιες αναμνήσεις των αποχωρισμών, στην επίγνωση των χειμώνων που έρχονται.
Ώσπου η τέχνη της ποίησης, της μηχανικής, οι τέχνες του Ανθρώπου και των νέων εφευρέσεων να ξανασπείρουν το αυθεντικό νόημα του κόσμου.
Μια νέα Άνοιξη ν’ ανθίσει. Ένας νέος Τάλως να δημιουργηθεί και από τη φρέσκια θνητή ύλη ενός ερωτικού σώματος να αναδυθεί ο πνευματικός κόσμος της Αλήθειας.
Διαισθάνθηκα όταν διάβασα τα ποιήματα του Γιώργου να με διαπερνά το ρίγος της επιθυμίας του για μια αληθινή ζωή, μια ζωή με κατασκευαστή και Αρχιτέκτονα τον Αληθινό Ανθρωπο με τα υλικά του παλαιού, φωτεινού και παράλληλα πάντα σύγχρονου και μελλοντικού αναστοχαζόμενου πνεύματος.
Ο Γιώργος θα ήθελε ένα κόσμο ευθυτενή, ρωμαλέο, ακμαίο, ποτισμένο από την αρχαιοελληνική φιλοσοφική του λάμψη, από την αλήθεια των θρησκειών (και όχι από τον φόβο που σκορπίζουν). Έναν κόσμο όπου η τεχνική και ο Λόγος θα αναδημιουργήσουν τη Λογοτεχνία και την Τεχνολογία προς όφελος της Ανθρωπότητας.
Ψυχανεμίζομαι ότι θα ήθελε να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ο Διόνυσος, ο Χριστός, ο Πλάτωνας, ο Δαίδαλος με τον Τάλω του και τόσοι άλλοι μύστες που αναγεννούν την Ύπαρξη. Να φάνε το νέο φύτρο από το δέντρο της φιλοσοφίας και της Αιώνιας Γνώσης και να κοινωνήσουν με τον παλαιό και γνήσιο οίνο της Παντοτινής και Αληθινής Ποίησης του Κόσμου.
12/4/2023
Β.Ρ. Φλώρος
Ένα αρχιτεκτονικό ιδιαίτερο κατασκεύασμα (αρχιτέκτων και ο ίδιος στον εργασιακό του βίο) μια οικοδόμηση του δικού του ποιητικού σύμπαντος, με κυρίως υλικά τα μέταλλα του Αλχιμιστή (ιδίως ο χαλκός) που κατασκεύαζαν τον ποιητικό του Τάλω, άγρυπνο φρουρό ενός αυθεντικού τρόπου σκέψης, πράξης και ζωής.
Η αυστηρότητα των ενοίκων εννοιών στα κοφτά γυρίσματα των φράσεων, η ακονισμένη ενέργεια των λέξεων, μπορεί και να σε κάνουν να ματώσεις.
Η μάνα, η γυναίκα, η ελληνικότητα, το παρελθόν του ανθρώπου, το μέλλον του απρόσωπου κόσμου είναι αρχέγονες υποθέσεις παρούσες για εξερεύνηση.
Γιατί πρέπει προσεκτικά ν’ ανακαλύψεις όλα τούτα τα νοήματα, επίσης την κρυμμένη χαρά του νέου έρωτα, την υποφώσκουσα αγωνία της πραγματικής Αγάπης. Γεγονότα της κοινωνικής ζωής, οι πρόσφυγες της γης και της ψυχής εμπλέκονται στον ποιητικό χωροχρόνο του. Εκεί όπου το κοσμικό Αυγό έχει τις αντανακλάσεις των συμβολικών χρωμάτων. Το Κόκκινο Αυγό της Ανάστασης και το Μαύρο Αυγό του Θανάτου. Το Αυγό της πίστης και της απιστίας όμως προϋποθέτει απλά τη Ζωή. Την όμορφη και τραγική ζωή εκεί όπου οξειδωμένος χρόνος της σκουριάζει με την ελπίδα ενός άλλου παράλληλου χρόνου γεμάτου «με δεμάτια από φως».
Η ποίησή του είναι μια διαδρομή από τον Ιούνιο στον Οκτώβρη. Από το πανηγύρι της υπαρξιακής σάρκας και της γυμνής χαράς, στις κίτρινες οξειδώσεις των συμβιβασμών, στις δόλιες αναμνήσεις των αποχωρισμών, στην επίγνωση των χειμώνων που έρχονται.
Ώσπου η τέχνη της ποίησης, της μηχανικής, οι τέχνες του Ανθρώπου και των νέων εφευρέσεων να ξανασπείρουν το αυθεντικό νόημα του κόσμου.
Μια νέα Άνοιξη ν’ ανθίσει. Ένας νέος Τάλως να δημιουργηθεί και από τη φρέσκια θνητή ύλη ενός ερωτικού σώματος να αναδυθεί ο πνευματικός κόσμος της Αλήθειας.
Διαισθάνθηκα όταν διάβασα τα ποιήματα του Γιώργου να με διαπερνά το ρίγος της επιθυμίας του για μια αληθινή ζωή, μια ζωή με κατασκευαστή και Αρχιτέκτονα τον Αληθινό Ανθρωπο με τα υλικά του παλαιού, φωτεινού και παράλληλα πάντα σύγχρονου και μελλοντικού αναστοχαζόμενου πνεύματος.
Ο Γιώργος θα ήθελε ένα κόσμο ευθυτενή, ρωμαλέο, ακμαίο, ποτισμένο από την αρχαιοελληνική φιλοσοφική του λάμψη, από την αλήθεια των θρησκειών (και όχι από τον φόβο που σκορπίζουν). Έναν κόσμο όπου η τεχνική και ο Λόγος θα αναδημιουργήσουν τη Λογοτεχνία και την Τεχνολογία προς όφελος της Ανθρωπότητας.
Ψυχανεμίζομαι ότι θα ήθελε να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ο Διόνυσος, ο Χριστός, ο Πλάτωνας, ο Δαίδαλος με τον Τάλω του και τόσοι άλλοι μύστες που αναγεννούν την Ύπαρξη. Να φάνε το νέο φύτρο από το δέντρο της φιλοσοφίας και της Αιώνιας Γνώσης και να κοινωνήσουν με τον παλαιό και γνήσιο οίνο της Παντοτινής και Αληθινής Ποίησης του Κόσμου.
12/4/2023
Β.Ρ. Φλώρος
