ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ: Ωραίο Δώρο Χαράς, αλλά και Χρέος
Προσωπική τιμή, αλλά και υπενθύμιση για ανταπόδοση αλληλεγγύης.
Μέρος της ομιλίας μου ως έφορος στην απονομή των βραβείων του 44 λογοτεχνικού διαγωνισμού της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ) 15/2/2026. ....Σε μια ιστορική περίοδο που η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και οι ανθρωπιστικές αξίες
υποχωρούν δραματικά. Ζούμε σε μια πνευματική υποβάθμιση. Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε μια ιστορική περίοδο που οι παγκόσμιες εντάσεις , οι πόλεμοι ο παραλογισμός αυξάνονται και η ποιότητα της διακυβέρνησης φθίνει, σε μια εποχή που έχουμε πραγματική ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή την αληθινή αξία της ζωής μας, μέσα από τέτοιους είδους εκδηλώσεις όπως η σημερινή συντηρούμε την ελπίδα. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές.
Κάθε πολιτιστική εκδήλωση λοιπόν είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής απέναντι στη συλλογική μας μνήμη για ανασκόπηση των νοημάτων μας, για επανασύσταση της πορείας μας στον κόσμο. Κάθε λογοτεχνική εκδήλωση είναι μια επώαση της μελλοντικής ύπαρξής μας, είναι ένας τρόπος αντίστασης σε κάθε σκοτεινή εξουσία, ένας τρόπος για να ορίσουμε ξανά την ευθύνη μας απέναντι στον πολιτισμό και στον Άνθρωπο.
Η σημασία αυτών των ετησίων διαγωνισμών, λοιπόν είναι πολύ σημαντική. Δεν είναι μια τυποποιημένη επαναλαμβανόμενη διαδικασία βραβείων. Τα βραβεία και οι απονομές δεν είναι ο σκοπός. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτιστικής διαδικασίας. Τα βραβεία είναι μια Ιθάκη. Όμως το ταξίδι προς την Ιθάκη είναι αυτό που δίνει τη γνώση και εμπειρία, έτσι ώστε να πάρουμε τα απαραίτητα εφόδια για νέα ταξίδια.
Βέβαια υπάρχουν συγγραφείς που αρνούνται τις βραβεύσεις, όπως Θοδωρής Τσομίδης που αρνήθηκε να πάρει το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Το ίδιο είχε κάνει παλαιότερα και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Σεβαστή η κάθε άποψη και ίσως κάτω από κάποιες συνθήκες να είναι σωστή μια τέτοια συμπεριφορά.
Όμως να θυμηθούμε και να καταλάβουμε το στόχο μιας βράβευσης. Ο στόχος μας εδώ, δεν είναι μόνο η απονομή βραβείων. Βέβαια αυτό είναι το προφανές και είναι πολύ σημαντικό γιατί βραβεύουμε ωραία λογοτεχνικά κείμενα και κατά συνέπεια
τους νέους δημιουργούς τους και τη νέα γενιά.
Πολύ σημαντικό γιατί αναπαράγουμε το αρχαιοελληνικό μας πρότυπο, αφού όλος ο αρχαιοελληνικός μας πολιτισμός ήταν στηριγμένος στους αγώνες και στις βραβεύσεις. Όμως το βαθύτερο που θυμίζουμε σ’ αυτές τις εκδηλώσεις είναι ο τρόπος που πρέπει να δράσουμε μέσα από τη λογοτεχνική μας γραφή, μετά από τις βραβεύσεις.
Τον τρόπο που πρέπει να δράσετε και εσείς που βραβευτήκατε. Γιατί, το ότι φτάσατε μέχρι εδώ το οφείλετε όχι μόνο στις δικές σας δυνάμεις, αλλά και στους άλλους. Στους γονείς σας, στους δασκάλους σας, σε θεσμούς και σε ανθρώπους που σας βοήθησαν στην πορεία σας.
Έχουμε την υποχρέωση όλοι μας λοιπόν, να βρούμε τους τρόπους και να ανταποδώσουμε αυτή την τιμή στους συνανθρώπους μας και στην κοινωνία. Να τη εξελίξουμε σε αλληλοβοήθεια και προσφορά.
Γιατί η γραφή, η ανάγνωση, το βιβλίο, οι λογοτεχνικές εκδηλώσεις και βραβεύσεις που κάνουμε εδώ και χρόνια, στην πραγματικότητα αυτό τον σκοπό έχουν. Δεν αποσκοπούν μόνο στην τιμή και δόξα του ενός, αλλά υπενθυμίζουν περοσσότερο το ατομικό μας και συλλογικό μας χρέος απέναντι στους άλλους.
Είναι ένας σημαντικός τρόπος για να υποστηρίξουμε τις αξίες της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της καλύτερης ζωής. Και αυτό είναι βαθιά ανθρωπιστικό.
Είναι η πραγματική ουσία της ποίησης και της λογοτεχνίας.
Μέρος της ομιλίας μου ως έφορος στην απονομή των βραβείων του 44 λογοτεχνικού διαγωνισμού της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ) 15/2/2026. ....Σε μια ιστορική περίοδο που η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και οι ανθρωπιστικές αξίες
υποχωρούν δραματικά. Ζούμε σε μια πνευματική υποβάθμιση. Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Σε μια ιστορική περίοδο που οι παγκόσμιες εντάσεις , οι πόλεμοι ο παραλογισμός αυξάνονται και η ποιότητα της διακυβέρνησης φθίνει, σε μια εποχή που έχουμε πραγματική ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή την αληθινή αξία της ζωής μας, μέσα από τέτοιους είδους εκδηλώσεις όπως η σημερινή συντηρούμε την ελπίδα. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές.
Κάθε πολιτιστική εκδήλωση λοιπόν είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής απέναντι στη συλλογική μας μνήμη για ανασκόπηση των νοημάτων μας, για επανασύσταση της πορείας μας στον κόσμο. Κάθε λογοτεχνική εκδήλωση είναι μια επώαση της μελλοντικής ύπαρξής μας, είναι ένας τρόπος αντίστασης σε κάθε σκοτεινή εξουσία, ένας τρόπος για να ορίσουμε ξανά την ευθύνη μας απέναντι στον πολιτισμό και στον Άνθρωπο.
Η σημασία αυτών των ετησίων διαγωνισμών, λοιπόν είναι πολύ σημαντική. Δεν είναι μια τυποποιημένη επαναλαμβανόμενη διαδικασία βραβείων. Τα βραβεία και οι απονομές δεν είναι ο σκοπός. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτιστικής διαδικασίας. Τα βραβεία είναι μια Ιθάκη. Όμως το ταξίδι προς την Ιθάκη είναι αυτό που δίνει τη γνώση και εμπειρία, έτσι ώστε να πάρουμε τα απαραίτητα εφόδια για νέα ταξίδια.
Βέβαια υπάρχουν συγγραφείς που αρνούνται τις βραβεύσεις, όπως Θοδωρής Τσομίδης που αρνήθηκε να πάρει το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Το ίδιο είχε κάνει παλαιότερα και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Σεβαστή η κάθε άποψη και ίσως κάτω από κάποιες συνθήκες να είναι σωστή μια τέτοια συμπεριφορά.
Όμως να θυμηθούμε και να καταλάβουμε το στόχο μιας βράβευσης. Ο στόχος μας εδώ, δεν είναι μόνο η απονομή βραβείων. Βέβαια αυτό είναι το προφανές και είναι πολύ σημαντικό γιατί βραβεύουμε ωραία λογοτεχνικά κείμενα και κατά συνέπεια
τους νέους δημιουργούς τους και τη νέα γενιά.
Πολύ σημαντικό γιατί αναπαράγουμε το αρχαιοελληνικό μας πρότυπο, αφού όλος ο αρχαιοελληνικός μας πολιτισμός ήταν στηριγμένος στους αγώνες και στις βραβεύσεις. Όμως το βαθύτερο που θυμίζουμε σ’ αυτές τις εκδηλώσεις είναι ο τρόπος που πρέπει να δράσουμε μέσα από τη λογοτεχνική μας γραφή, μετά από τις βραβεύσεις.
Τον τρόπο που πρέπει να δράσετε και εσείς που βραβευτήκατε. Γιατί, το ότι φτάσατε μέχρι εδώ το οφείλετε όχι μόνο στις δικές σας δυνάμεις, αλλά και στους άλλους. Στους γονείς σας, στους δασκάλους σας, σε θεσμούς και σε ανθρώπους που σας βοήθησαν στην πορεία σας.
Έχουμε την υποχρέωση όλοι μας λοιπόν, να βρούμε τους τρόπους και να ανταποδώσουμε αυτή την τιμή στους συνανθρώπους μας και στην κοινωνία. Να τη εξελίξουμε σε αλληλοβοήθεια και προσφορά.
Γιατί η γραφή, η ανάγνωση, το βιβλίο, οι λογοτεχνικές εκδηλώσεις και βραβεύσεις που κάνουμε εδώ και χρόνια, στην πραγματικότητα αυτό τον σκοπό έχουν. Δεν αποσκοπούν μόνο στην τιμή και δόξα του ενός, αλλά υπενθυμίζουν περοσσότερο το ατομικό μας και συλλογικό μας χρέος απέναντι στους άλλους.
Είναι ένας σημαντικός τρόπος για να υποστηρίξουμε τις αξίες της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της καλύτερης ζωής. Και αυτό είναι βαθιά ανθρωπιστικό.
Είναι η πραγματική ουσία της ποίησης και της λογοτεχνίας.
