Ανθούλα Δανιήλ

Ανθούλα Δανιήλ: Θέατρο της Ημέρας,
Ξενοδοχείο ο Έλβις του Βασίλη Φλώρου σε σκηνοθεσία της Έλενας Στρατή, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αέναον


Όπως έλεγε ο Μπρεχτ «Θέατρο σημαίνει παραγωγή ζωντανών απεικονίσεων συμβάντων σε ανθρώπους» και σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, το έργο (δράμα) έχει ήθος, μύθο, λέξη, μέλη, διάνοια…
Όλα  αυτά υπηρετήθηκαν σωστά και με λιτά μέσα στην παράσταση του έργου του Βασίλη Φλώρου. Και επειδή το θέατρο είναι ένα γεγονός και το γεγονός απεικονίζεται με τη γλώσσα και η γλώσσα είναι σύστημα σημείων, εδώ είναι που ο συγγραφέας έριξε το βάρος, αναδεικνύοντας το κωμικό στοιχείο, αφήνοντας όμως να διαγράφεται στο φόντο και το τραγικό.
Βρισκόμαστε στο σαλόνι του Ξενοδοχείου ο Έλβις,  όπου διαδραματίζονται πέντε ξεχωριστές ιστορίες. Σταθερή συνιστώσα το μικρό, μάλλον απόμερο και παρακμιακό ξενοδοχείο του οποίου η ιδιοκτησία ανήκει σε μια γηραιά και ανοϊκή γυναίκα και στον γιο της, φανατικό θαυμαστή του Έλβις Πρίσλεϊ. Όπως είναι φυσικό, μια φωτογραφία του σπουδαίου και εμβληματικού στο είδος του τραγουδιστή βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο Ξενοδοχείο που φέρει, άλλωστε και το όνομά του, η μουσική και τα τραγούδια του Έλβις λειτουργούν σαν ιντερμέδια,  ένας καναπές, ένα τραπεζάκι, αμπαζούρ, κάποιες καρέκλες και το σκηνικό είναι έτοιμο. Εκεί καταφθάνουν οι πελάτες και εκεί γίνονται οι πάσης φύσεως συναλλαγές, κυρίως τηλεφωνικές.
Κοινό χαρακτηριστικό των ιστοριών είναι ότι οι ήρωες επί σκηνής αλλά και οι άλλοι οι οποίοι μπαίνουν στη σκηνή τηλεφωνικά, δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Τα θέματα που έχουν να επιλύσουν είναι απλά καθημερινά, κυρίως συζυγικά ή πίστεως και απιστίας, οικονομικής συναλλαγής ή ύποπτης ερωτικής. Η παρανόηση, η έλλειψη καλής θέλησης, η ανύπαρκτη ανάγκη για αλήθεια, η σκόπιμη διαστρέβλωση ή απάλειψη της αληθινής αιτίας που γεννά την κάθε πράξη, όλα συμβάλλουν στο κωμικοτραγικό αποτέλεσμα.

«Το έργο είναι μια σύγχρονη λαϊκή κωμωδία που σατιρίζει τις κοινωνικές συμβάσεις με το απαιτούμενο υπαρξιακό πλαίσιο, σε απαλούς συμβολικούς και φιλοσοφικούς τόνους που αυτοχρίζεται ως ένα απολαυστικός τραγέλαφος», διαβάζουμε στο πρόγραμμα. Φυσικά, στο βάθος κάθε κωμικής ιστορίας το θέμα είναι σοβαρό, αλλά στην παράσταση υπερισχύει το κωμικό στοιχείο  και είναι αυτό που την απογειώνει.
Συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ’ αυτούς του ήρωες από τις διαφορετικές ιστορίες είναι ο ξενοδόχος, ο γιος της γηραιάς ανοϊκης κυρίας που κρατά το ίσο με τους ήχους των τραγουδιών του Έλβις –μια πολύ χαρούμενη νότα- «που κρατάει τη Rock ’n Roll κατάσταση  ως ρυθμιστής της θεατρικής μπάντας». Ο ηθοποιός Κουρουνιώτης Μιχάλης, με την όλη κορμοστασιά και κοψιά του Έλβις αποτυπωμένη κωμικά στη φιγούρα του, κυρίως με την πλούσια περούκα και το ξεσκονιστήρι στο χέρι σαν να κρατά την κιθάρα, είναι ο άρχων του χώρου. Οι πελάτες έρχονται και φεύγουν, άλλοι λύνοντας και άλλοι μη λύνοντας τα θέματά τους. Οι δύο άντρες όμως του θιάσου, ο Κορώνης Σπύρος – γριά μάνα- και ο Πούλης Γιώργος –πελάτης στην αρχή και Χάρος μετά-
είναι απολαυστικότατοι στον ρόλο τους και τα μεγάλα ατού της παράστασης.
Ο Κορώνης, μία περσόνα θυελλώδης, εμφανίζεται με την άτσαλη περούκα μιας γριάς ανοϊκής, αναμαλλιασμένης, με τη νυχτικιά, τη ρόμπα από πάνω, το κορδόνι στη μέση, τις παντόφλες και το μπαστούνι, να ακούγεται συνεχώς από τα παρασκήνια πριν αποφασίσει να βγει στο φως του προβολέα. Και κάποτε βγαίνει, με το μπαστούνι της σαν στραταρχική ράβδο,  να δίνει το πρόσταγμα, σαν να μην καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται, σαν να τα έχει τελείως χαμένα, για άλλα να είναι η συζήτηση  και άλλα εκείνη να ανακαλεί από την αραχνιασμένη μνήμη της. Επεισόδια με υπονοούμενα για ερωτικές δραστηριότητες ενός τράγου, που έχει σημαδέψει τη μνήμη της,  προκαλούν σύγχυση στη γυναίκα που νομίζει πως μιλάει για τον σύζυγό της.
Αυτή η «γριά»,  με το σαρωτικό της παραλήρημα, κέρδισε το κοινό  που ξεσπούσε διαρκώς στα γέλια. Φυσικά ο χαρακτήρας  υποστηρίχτηκε πολύ καλά και από τη φωνή και από τις γκριμάτσες που και αυτές «γλώσσα» θεατρική είναι και ο Σπύρος Κορώνης διέθεσε υπηρετώντας αρτιότατα τον ρόλο. Θα έλεγα πως ο ίδιος χαιρόταν και απολάμβανε τη χαρά με του με το κοινό. Θα έλεγα ακόμα πως στο πρόσωπό του διέκρινα κάπως τον παλιό καλό ηθοποιό μας Χριστόφορο Νέζερ.

Ο Γιώργος Πούλης, ο έτερος διακριθείς στην παράσταση, στην αρχή ως πελάτης καυγαδίζει στο τηλέφωνο με τη γυναίκα του και αιτία του καυγά είναι ο σκύλος, όμως θα δώσει ρέστα, κυρίως  στον ρόλο του Χάρου, ενός ύποπτου προσώπου της νύχτας, της κομπίνας, της παρανομίας εν γένει, ντυμένος και σινιαρισμένος τέλεια. Μαύρο κοστούμι, γραβάτα, ρεπούμπλικα, εξαρτήματα γενικώς, φόβος και τρόμος για όποιον δεν πληρώνει,  μαφιόζος εν ολίγοις, με πολλά τηλέφωνα, καθένα και άλλης
αποστολής και με ιδιάζοντα χαρακτηριστικό ήχο.
Καμπάνες της εκκλησίας για τη θεούσα θεία που θέλει να γράψει το διαμέρισμά της στην εκκλησία, αλλά ο Χάρος το θέλει για τον εαυτό του και αγωνίζεται να την πείσει πως έγινε καλός χριστιανός, ψευτομαθαίνοντας το «Πιστεύω» και το «Πάτερ ημών». Κανονικό ήχο για το τηλέφωνο στο οποίο μιλάει με τη σύζυγο, προσποιούμενος τον πιστό σύζυγο που δεν έχει σχέση με την τραγουδίστρια ή όποια άλλη, άλλο τηλέφωνο και ήχο για την τραγουδίστρια που προσπαθεί να γοητεύσει πως θα την κάνει μεγάλη σταρ του είδους, αν έρθει από το ξενοδοχείο να τα πούνε λεπτομερώς και από κοντά και κ.λπ., άλλο για τον προμηθευτή  της «σκόνης» που τον βρίζει ότι δεν είναι καλή και γι’ αυτό βλέπει οράματα –τη γριά που περνάει από μπροστά του αμίλητη,
χτυπώντας το μπαστούνι και φεύγει- μια από τις ωραιότερες σκηνές, όπου ο Κορώνης και ο Πούλης αναδεικνύονται σε τέλειες καρικατούρες, παρακωμωδώντας τους ρόλους τους. Θα έλεγα πως ο χαρακτήρας του Πούλη μου θύμισε, ως προς το ύφος κάπως, φωνή και κίνηση, τον καλό παλαιότερο ηθοποιό Νίκο Φέρμα, εκμοντερνισμένο και εξελιγμένο σε νέα φόρμα.
Το γυναικείο καστ αποτελούμενο  από τις Γιαννακοπούλου Κωνσταντίνα, Κουρουνιώτη Ελένη, Παναγοπούλου Φωτεινή, Σπυροπούλου Γιώτα και Τριανταφύλλου Καίτη, υπηρέτησαν κατά το δυνατόν τον ρόλο, τον οποίο υποστήριξαν και ενδυματολογικά άρτια. Τα λειτουργικά εικαστικά επιμελήθηκε η Μελίνα Μπαρτατίλα.

Να το πούμε με έμφαση πως ο θίασος είναι ερασιτεχνικός και εν πολλοίς έδρασε  σαν επαγγελματικός.
Για την ενημέρωσή μας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος ιδρύθηκε το 2020 και ασχολείται με το Θέατρο, τη Μουσική, τον Χορό και άλλα.
Οφείλουμε να χαιρετίσουμε με ενθουσιασμό τη δραστηριότητα του Συλλόγου και για την περίσταση την παράσταση του έργου του εμπνευσμένου συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιού Βασίλη Φλώρου.

Ανθούλα Δανιήλ