Στέλιος Σταυράκης - "Της πεταλούδας μάγια τα ομορφαίνουν" (Ποιήματα)
Ο Στέλιος Σταυράκης γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Μαΐου 1946 και έζησε στην ίδια πόλη μέχρι τα δεκαοχτώ του. Σπούδασε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Φιλολογίας και υπηρέτησε στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. .
Ζει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Ανθούλα Δανιήλ, Δρ. Φιλολογίας, συγγραφέα, κριτικό λογοτεχνίας και θεάτρου και έχουν ένα γιο και 2 εγγόνια.
Με τον Στέλιο γνωριστήκαμε στις εκδηλώσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και γίναμε φίλοι. Ευρυμαθής και λόγιος, με μια επαναστατική σπιρτάδα στο βλέμμα του. Καλλιεργημένος, με χιούμορ, με ηθικές και ψυχικές αρετές. Άνθρωπος που στις συναναστροφές του φαίνεται έκδηλα ότι λαχταρά την τελειότητα, την πνευματικότητα και την ποιητικότητα του κόσμου.
Αυτή την ενέργεια θέλει να τη μεταδώσει στους άλλους.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει κάθε φορά που συναντιόμαστε η ωραία απαγγελία ποιημάτων από όλες τις περιόδους της λογοτεχνίας μας, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, με ιδιαίτερη έμφαση στους αρχαίους και από τους νεότερος στον Σολωμό και Κάλβο, Παλαμά, Σικελιανό, Σεφέρη και Ελύτη.
Το εκλεκτό του χιούμπορ και τα ανέκδοτα που με έναν δικό του τρόπο που αναπαράγει κρατάνε σε ψηλό επίπεδο την ψυχαγωγία της παρέας. Είναι πραγματικά υπέροχος.
Δε θα πω άλλα, γιατί γνωρίζω ότι δε θέλει να λέω πολλά για εκείνον, ούτε τον ενδιαφέρουν τα καλά λόγια και η υστεροφημία.
Όταν όμως έμαθα ότι γράφει και μου εμπιστεύτηκε τελικά τα γραπτά του, προσπάθησα να τον πείσω να τα εκδώσει. Δεν το δέχτηκε, όσες φορές και αν επέμενα σ’ αυτό το θέμα. Τελικά κατάφερα να τον πείσω κάποια στιγμή, να αναρτηθούν τουλάχιστον στην ιστοσελίδα μου και, επιτέλους, συμφώνησε, ίσως για να μη μου χαλάσει το χατίρι.
Νομίζω ότι τα γραπτά του έχουν μια εξαιρετική φινέτσα, ομορφιά και πνευματικότητα. Δε θα έπρεπε να χαθούν στη σκόνη της ανυπαρξίας.
Γιατί ο πνευματικός άνθρωπος είναι και ον «φύσει υπηρετικόν» έλεγε ο Μάριος Πλωρίτης.
Ελπίζω να τα βρείτε και εσείς ενδιαφέροντα. Γιατί ο Στέλιος Σταυράκης είναι ένας ωραίος ποιητής και στο χαρτί και στη ζωή!
ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ
Της πεταλούδας μάγια
τα ομορφαίνουν
Το χλομό φεγγάρι
Ήταν παράξενη νυχτιά μ’ ένα χλομό φεγγάρι
Όταν κοιτούσες τρυφερά με πόθο ερωτικό
Τα μάτια που σε μάγευαν σ’ αυτό το παλικάρι
Και το γλυκό το πρόσωπο το εκθαμβωτικό
*
Αστράφτανε στο βλέμμα σου τα ολόξανθα μαλλιά του
Τα λόγια του ήχοι απαλοί, τραγούδια και πουλιά
Όνειρα έπλαθες πολλά μέσα στην αγκαλιά του
Και η νύχτα κύλαγε αργά με όρκους και φιλιά
*
Ξάφνου ένα μαύρο σύγνεφο έσβησε το φεγγάρι
Κι ένα κοράκι χάραξε φτερούγισμα εχθρικό
Η νύχτα έπεσε βαριά σαν να ’θελε να πάρει
Το φως που είχες στο πρόσωπο, το φως σου το γλυκό
*
Μα εσύ τη λάμψη έβλεπες στα μάτια που αγαπούσες
Όλα τα άστρα τ’ ουρανού σαν πύρινα καρφιά
Δεν μάντεψες, δεν άκουγες, τίποτα δεν θωρούσες
Και ζούσες μες σ’ ανθόκηπους γεμάτους ομορφιά
*
Κι εκεί που αφέθηκες αργά να λύνεις τους αρμούς σου
Ο Μαύρος πέρασε γοργά στο άτι του καβάλα
Και πριν αρχίσει να μεθά ο νιος απ’ τους χυμούς σου
Πλάι στην πηγή ξεψύχησε χωρίς να πιει μια στάλα !
21-4-1985
Και η ζωή ταξιδεύει
E la nave va
Ήταν γραφτό κατακλυσμός να’ρθεί για να πιστέψουν
Αίμα θολό και πέτρινο στο χώμα να φυτρώσει
Τα κόκαλα της μάνας γης να ξαναζωντανέψουν
Η προσευχή τον άνθρωπο να τον απολυτρώσει
*
Μα ολοένα πιο πολλές στο μέτωπο οι ρυτίδες
Των λουλουδιών το άρωμα κρασί μεθυστικό
Στου χρόνου απάνω το κορμί διαγράφονται οι κηλίδες
Του φεγγαριού που έπαψε να είναι ελκυστικό
*
Ψυχορραγεί ο Ίκαρος στην αγκαλιά του ήλιου
Σαρκάζει η μοίρα τα όνειρα, τους πόθους καθενός
Και ο Χείρων ο φιλάνθρωπος στην κορυφή του Πήλιου
Κατακυρώνει τη ζωή που φλέγεται διαρκώς
*
«Ου μενετοί πια οι καιροί» κι η πίστη δίχως ρήτρα
Με φρούδες τις ελπίδες σου και άδειους ουρανούς
Βρέφος γυρίζεις στην παλιά και αρχική σου μήτρα
Ντυμένος τη μορφή νεογνού σ’ αλλοτινούς καιρούς
*
Στα δαιδαλώδη βάθη μέσα της ψυχής σου
Η αμφιβολία έστηνε παντοτινή φωλιά
Για ό,τι έχει νόημα στην άχαρη ζωή σου
Και για το καθετί που από παιδί σου έδινε χαρά
*
Πού ’ναι τα χρόνια τα παλιά, τα καλοκαίρια πού’ναι;
Κείνες οι όμορφες βραδιές που ακούγαμε καντάδες
Τ’ αστέρια που δεν έπαυαν να μας γλυκομιλούνε
Τις νύχτες τις ρομαντικές που κάναμε βαρκάδες;
*
Με ούριο τον άνεμο τα πέλαγα αρμενίζεις
Με τον ασκό στα χέρια σου σφιχτά λαγοκοιμάσαι
Σε πολιτείες άγνωστες τι θέλεις και γυρίζεις;
Που ’χουν την αγκαλιά κλειστή και πώς να τις θυμάσαι;
*
Στ’ αυλάκια τα βαθιά του νου ποιος τάχα ο σκοπός σου;
Περίπλοκα όλα γύρω σου κι ο κόσμος αδειανός
Φουρτουνιασμένη η θάλασσα, θα σβήσει και το φως σου
Και η ψυχή σου μαύρη πια ,μουντός κι ο ουρανός!
*
Στους μίζερους καιρούς που ζούμε κι ανασαίνουμε
Τα μυστικά είναι βαθιά, πολύ καλά κρυμμένα
«Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί» όλα δεν τα μαθαίνουμε
Φωνή ηρακλείτεια από παλιά, από χρόνια περασμένα
*
Είσαι ή δεν είσαι τι; Και τι από σε θα μείνει;
Ούτε καν όνειρο σκιάς και συ, ο κόσμος πια βουλιάζει
Μόν’μια γραμμή καρδιογραφήματος που σβήνει
Μια λάμψη αιφνίδιας αστραπής καθώς βραδιάζει
*
Κάτω απ’ το φως του ήλιου μας μικρές δροσοσταλίδες
Δακρύζουν αντικρίζοντας τη φυσική ομορφιά
Η θάλασσα μάς θάμπωσε, ούτε κι αυτό δεν είδες
Μα πού ’ναι οι παλιοί καιροί, πού κι η ζεστή καρδιά;
*
Πόσο γλυκά ο άνεμος χάιδευε τα μαλλιά σου!
Τα μάτια σου πώς κοίταζαν του ήλιου τη φωτιά!
Μια μαργαρίτα μάδαγες, ψεύτικα τα φιλιά σου
Και τότε έπαψε κι αυτή να σε πιστεύει πια!
*
Κυλά εντός μας του έρωτα γονίδιο και θανάτου
Γέλια και δάκρυα, τα όχι και τα ναι, εναλλαγές
Ευθύνης φόβος τρομερός στα χέρια του Πιλάτου
Χλεύη και προσευχές παντού ,παράξενες κραυγές
∙
Μνήμες πικρές κι ασήκωτες βαραίνουν τη σκιά σου
Αναπολήσεις άγονες δεν κλείνουν την πληγή σου
Χαράμι όλη σου η ζωή ,χαμένη κι η τροχιά σου
Θεοί παλιοί που ξέπεσαν ,σύντροφοι στη φυγή σου
*
Του στοχασμού σου την ποινή ν’ αντέξεις δεν μπορείς
Από καημούς και βάσανα, θύμησες που πονούνε
Κρανίου τόπος γύρω σου, ασφυκτικός, θαρρείς
Και τ’ άστρα χαμηλώνουνε, με θλίψη σε θωρούνε
*
Πνιγμένα μες στα σύννεφα μην τα αναγυρεύεις
Τα παιδικά σου όνειρα λουσμένα μες στο φως
Με τσακισμένα τα φτερά τώρα πού ταξιδεύεις;
Πώς θα μπορέσεις πια να λυτρωθείς, για πες μας πώς;
17-3-2020
Ύβριν χρη σβεννύναι
Όνειρο εφιαλτικό ή πραγματικότητα;
Προσγείωση μάλλον αναγκαστική
Κονβόι, πομπή με μαύρα φέρετρα
Στους δρόμους της πόλης τους έρημους
Το τελευταίο ταξίδι της μοναξιάς
Μακριά από συγγενείς και φίλους
Πέφτει η αυλαία χωρίς θεατές
Χωρίς ούτε ένα ρόδινο νεκρικό λουλούδι
Και η εκπύρωση σε λίγο ακολουθεί
Η αληθινή εξαύλωση. Ω Μπέργκαμο!
Και ψηλά στον ουρανό σύννεφα γκρίζα
Τρέχουν πουλιά κυνηγημένα
Και πόσο μίζεροι οι καιροί που ζούμε δυστυχώς!
Έθνη μεγάλα με ηγέτες μικρούς κι ανήμπορους
Τις τύχες του κόσμου να ρυθμίζουν !Πύργο της Βαβέλ μας θυμίζουν!
Μολυσμένος ο αέρας, μολυσμένες οι ψυχές,
Τα πάντα μολυσμένα!
Δρεπάνι αντί για σκήπτρο κρατά στα χέρια ο ιός ο αόρατος και χωρίς οίκτο ξαλαφρώνει τον πλανήτη
Τον γερασμένο μας πλανήτη!
Παιδός γαρ η Βασιλήι!
Ήταν κι αυτό μια κάποια λύση!
Μπορεί να πουν οι μέλλοντες σοφοί
Σε νότο, σε βορρά, σ’ ανατολή και δύση!
20-3-2020
Γλυκιά απαντοχή
Σαν πέφτει της νυχτιάς η σκοτεινή αυλαία
Θα με ζητήσεις κάποτε να ’ρθώ κοντά σου
Ακόμα κι αν δεν ζω , έστω και στα όνειρά σου
Φλοίσβος απαλά , πλάι σου θα βρεθώ με μουσική ωραία !
Νύχτα πιωμένη απ’ το φως
Σ’ αργόσυρτες μέρες ο χρόνος κυλάει
Γερασμένες και άδειες ίδια η ψυχή μας
Υπάρξεις στην άκρη του ηλιου που γέρνει
Ψυχές ξαγρυπνούν στο κορμί τους απ’ έξω
Μάτια θολά καρφωμένα στο χείλος της νύχτας
Στο μούχρωμα της άκρης του κόσμου
Στο αμετάκλητο πορεύονται
Σφιχταγκάλιασμα ζωής και θανάτου
Ακροβασία ανάμεσα στο είναι και στο τίποτα
Στο φως και το σκοτάδι
Ω Μπέργκαμο , πολλά μας δίδαξες!
*
Ο χρόνος σταματά κι απλώνεται το άπειρο
Κλεψύδρα που αδειάζει και γεμίζει η ζωή
‘ Ην εγγύς έλθη θάνατος ουδείς βούλεται θνήσκειν’
Από την αμφιλύκη ως το σύθαμπο
Από τη χαραυγή ως το λυκόφως
Απ’ την εδώ ως την αντίπερα όχθη
Χάσκει το στόμα ανοιχτό του αιώνιου ύπνου
Και το τίμημα βαρύ
Τα όνειρά σου σκόρπια φτερά στον άνεμο
Και ο ποιητής έτοιμος να χαθεί
Μες στην πανόλβια νύχτα
Στα βάθη της ψυχής του
Στους λειμώνες της ποίησης
Μακριά απ’ την άβυσσο που μοιάζει με λυκόφως
*
Και τι είναι η ποίηση, αυτός ο μέγας έρως;
Μήπως μια νέκυια στο χείλος της αβύσσου;
Ή μήπως σπέρμα τ’ ουρανού τα άστρα που γεννάει;
Και ο θάνατος τι είναι;
Μονάχος μες στο άπειρο, χωρίς αγγέλους να ’σαι
Να τι είναι ο θάνατος
*
Τώρα όμως ζούμε στο ζοφερό παρόν
Έτσι το θέλησε το πνεύμα των καιρών
Ω διδυμε αδελφέ μου να θυμάσαι:
«Του κάθε ανθρώπου ο θάνατος εσένα λιγοστεύει»
Στη μνήμη εγκαυστική, μια μέρα μόνη,
απ’ τις χιλιάδες που έχω ζήσει
Στη ράχη μια πληγή στο δέκατο της ζωής μου καλοκαίρι
*
Να όμως η Άνοιξη με την Ανάσταση αγκαλιά!
Με μαγεμένη εξωτική λαλιά
Γλυκιά παρηγοριά τ’ αηδόνια
Και ο γέρων φθονερός το δάκρυ θα στεγνώσει
Που έχει ποτίσει κάθε γωνιά της γης
Νύχτα πιωμένη απ’ την αυγή
Θα ξανανθίσει το χαμόγελο στα χείλη των παιδιών
Τροπαιοφόρα η ζωή εσαεί θάλλει!
30-3=2020
Βίος ανθόσπαρτος
Στα δώματα του παλατιού μεγάλωσες
Ανάμεσα σε χάδια, κανακέματα
Βίτσια πολλά απόχτησες από τις κολακείες
Κι η μάνα σου η πανούργα με τη βάβω σου
Ως νόθο τάχα γιο του Καρακάλα
Φρόντισαν να σε χρίσουν βασιλιά
Παιδί στα δεκατέσσαρα, αμούστακο ακόμα
Μες στη χλιδή κολύμπαγες των ανακτόρων
Πνιγμένος στα λουλούδια και στ’ αρώματα
Στους υακίνθους και τους νάρκισσους
Μες στις βιολέτες και τα κρίνα
Φαλλού σύμβολα κι ευδαιμονίας
Με το λαό παρέα έπινες και μέθαγες
Δώρα πολλά του χάριζες
Στη λοταρία τελικά νιάτα και ομορφιά
Τα ’παιξες κι όλα τα ’χασες
Σύντομη της ζωής σου η παράσταση
Και είχες τον πρώτο ρόλο
Κωμωδία ή φάρσα; Ποιος ξέρει τάχα;
Δεν έβλεπες στην κορυφή εκείνο που ερχόταν
Τέσσερα χρόνια στη Ρώμη που όλο βούλιαζε
Βασίλευες χωρίς να κυβερνάς
Με τίμημα βαρύ: Τον βίαιο θάνατό σου
Το άδειο σου κουφάρι να πλέει στα νερά του Τίβερη
Τον ήλιο και το φως ελάτρεψες
Κι ελούσθης το σκοτάδι, καημένε Ηλιογάβαλε!
6-4-2020
Το θαύμα
Τα πιο ωραία πράγματα
Πηγή τον πόνο έχουνε και την ελπίδα
Και του Χριστού η γέννηση και η Ανάσταση
Δυο λαμπερά αστέρια μου ’φεραν δώρο
Στυλοβάτες και Νικηφόροι στη ζωή μου
Με τα γλυκά τους μάτια
Που πάντα μου χαμογελούν
Η ζωή μου ανθίζει και τραγουδάει ο χρόνος
Νικά η όμορφη στιγμή όλα τα περασμένα
Ό,τι με πίκρανε παιδί και στην εφηβεία
Τώρα ζω μέσα στ’ όνειρο, στο αληθινό μου όνειρο
Που όλο και πιο πολύ τον κόσμο ομορφαίνει!
Στυλιανικολεγγονάκια μου, πανέμορφα
Και δυο φορές παιδιά μου
Παιδί κι εγώ απ’ την πολλή χαρά μου
Παίζω μαζί σας πλέι μομπίλ
Μέσα στα όνειρά μου!
12-4-2020
Στον γκρίζο πόντο του ονείρου
Η νύχτα γύρω δίχτυ μελανό απλώνει ως την αυγή
Που μια θαμπή ομίχλη τυλίγει τα όνειρά μας
Κι ο πανδαμάτωρ παίζει μαζί μας μες απ’ τον καθρέφτη
Μετρώντας τις ρυτίδες του πάνω στο μέτωπό μας
Όλοι μας ζούμε εκόντες άκοντες
Τον θάνατό μας τον μελλοντικό
Αδειάζει ο κόσμος, λιγοστεύει
«Ωσάν των φύλλων απαράλλαχτη
Και η φύτρα των ανθρώπων»
Φωνή από τα βάθη του Ομήρου
*
Με ούριο τον άνεμο στ’ ανοιχτά αρμενίζω
Του ονείρου τα πελάγη
Και με μάτια κλειστά τα πάντα βλέπω. Ανθρώπων έργα!
Στην εντατική τη Γη, γερασμένη να αιμορραγεί
Με τον Ήλιο της ζωής να της δίνει το φιλί
Και με το φεγγάρι να μελαγχολεί
Πιο πολλές οι πληγές της κι απ’ τις ομορφιές της!
Να ζεσταίνει μες στην παγερή αγκαλιά της
Ψυχές αμέτρητες μες στους αιώνες
Τόσα αθώα πλάσματα που δεν μπόρεσαν
Να χαρούν την ομορφιά της
Ανοιχτή η πληγή μας πια και πώς να επουλωθεί;
Ένα όνειρο μαύρο ζω , εφιαλτικό!
Τι να σκεφτώ για να παρηγορηθώ;
Τους ανθρώπους τους μεγάλους, τους αληθινούς,
Ζωντανούς, φάρους φωτεινούς του κόσμου,
Με την καρδιά τους πάνω στο μνήμα
Πάντα να χτυπά ή τους πολλούς να ρουφάνε
Της ζωής το νυν κάθε στιγμή, με την πλάτη
Γυρισμένη στα παλιά και τα μελλούμενα;
Όλα εδώ κάτω ένας πέπλος μυστηρίου τα σκεπάζει
Πόσο αδύναμοι οι ισχυροί του κόσμου τούτου!
Και πώς ν’ αντέξεις τη θλίψη μιας χαροκαμένης μάνας,
Ξεριζωμένης απ’ τον τόπο της,
Το θολό βλέμμα ενός παιδιού που αργοσβήνει,
Τον πόνο μιας ανεμώνας που μόλις ξεπροβάλλει
Κόβεται ξαφνικά η ανάσα της στο πέρασμά μας!
15-4-2020
Ανέμους έσπειρα
Με τα βέλη μου σημάδεψα τον ήλιο
Και το χέρι μου κάηκε
Η στάχτη του έπνιξε την ψυχή μου
*
Με τα βέλη μου λάβωσα το φεγγάρι
Και το αίμα του κόκκινα έβαψε
Ρόδα και παπαρούνες του κήπου μου
*
Με τα βέλη μου έσχισα το σύννεφο
Εκείνο δάκρυσε και αγκάθια φύτρωσαν
Γύρω στην ιτιά μες στη μικρή αυλή μου
*
Με τα βέλη μου σκότωσα τ’ όνειρο
Τ’ ουρανού το καταπέτασμα σχίστηκε
Τα πουλιά τρομαγμένα μακριά φτερουγίσανε
*
Με ανίερη έπαρση ύβριν διέπραξα
Και τώρα ο ιός του ολέθρου
Με το δρεπάνι του θερίζει ό,τι έσπειρα
20-4-2020
Πρωτομαγιά
Ηρώων αίμα σ’ έχει ποτίσει
Έχουν μ’ αυτό οι παπαρούνες ανθίσει
Λαμπάδες στον ήλιο τ’ αγριολούλουδα καίνε
Των ανθρώπων τα πάθη με καημό να λένε
Πίσω απ’ τα πράγματα η ουσία
Τα παιδιά της ζωής η υπεραξία
Στων ματιών τους τα δάκρυα
Τ’ ουρανού τα διαμάντια
Του καιρού τα γυρίσματα
Δεν μπορούν να μην έρθουν
Της αγάπης τραγούδια
Δεν μπορείς να μην πεις
Στων αγώνων την πάλη
*
Δεν μπορείς να μη βγεις
Τα φτερά στους ώμους
Θα μου δώσεις εσύ
Να πετάξω και να ’ρθω
Μες στου κήπου τα χρώματα
Να χορτάσω ευωδιές,
Γλυκούς ήχους και αρώματα!
28-4-2020
Ελλάς ηρώων μητέρα
Σαν ένα χέρι μοιάζει η Ελλάδα
Με τα δάχτυλά του απλωμένα στη Μεσόγειο
Χέρι Θεού, ιερή και ιστορική Μονάδα
Που δεν υπάρχει άλλη στην Υδρόγειο
Και οι ήρωές μας όρθιοι στα ράφια στην αράδα
Δυστυχώς ξεχνιούνται στης ψυχής μας το υπόγειο!
17 11 2020
Ψυχαλγία
Μακάρι να ’σουν κούκλα δίχως σκέψη
Να παίζεις με τ’ αθώα τα παιδιά
Ο χάρος απ’ τα γεννοφάσκια να μας κλέψει
Πασχίζει να ’χει πλούσια σοδειά
Άλλους τους παίρνει νέους κι άλλους γέρους
Συγκομιδή ανοίξεως και θέρους
*
Με γνώρισες , σ’ αγάπησα κι ήμουν πάντα
Κοντά σου
Φουρτούνες δεν λογάριασα καθόλου
Για φαντάσου!
Μια ανάσα η ζωή σου, μα περάσαμε καλά
Χαρήκαμε, απολαύσαμε και ζήσαμε
Πολλά ηλιοβασιλέματα, όμορφα κι ωραία
Πώς να ξεχάσω τα λόγια σου τα τελευταία!
«Το χέρι κράτα μου σφιχτά, η ζωή μου τελειώνει,
Σαν το κερί που καίει και σιγολειώνει»
Και η ψυχή μου απ’ το πένθος μοιάζει πιο θλιμμένη
Με λίγη τέφρα απ’ το κορμί σου φυλαγμένη!
25-11-2020
Εδιζησάμην εμεωυτόν;
Υπάρχουν κάποιοι που αρέσκονται πολύ
Της Ιστορίας την αλήθεια να διαστρέφουν
Να της δίνουν του Ιούδα το φιλί
Τα όνειρα των νέων να σφαγιάζουν
Με υποκρισία και φτηνή ρητορική
Φρούδες ελπίδες να μοιράζουν
*
Αξία δεν έχουν αδελφέ τα πλούτη
Και οι δάφνες σου που γρήγορα μαραίνονται
Οι ψεύτικες τιμές που σου επιδαψιλεύουν
Μονάχα αυτό που δεν τολμάς να δεις
Και όλο διστάζεις να γνωρίσεις
Ο μέσα εαυτός σου , το πραγματικό είδωλο,
Το αρχέτυπό σου, αυτό έχει αξία
Γιατί όλα φεύγουν και χάνονται
Somnium umbrae είμαστε, ούτε καν σκιά
*
Γέρνοντας ο ήλιος σμίγει με τη θάλασσα
Και στην αγκαλιά της μας τυλίγει
Σαν νεογέννητο μωρό η αιωνιότητα
Γιατί τόσο μίσος, τόσος φθόνος;
Γιατί τόσοι αφροί στο στόμα;
Γιατί να νιώθεις τόσο μόνος;
Δεν θα μπούμε όλοι στο ίδιο χώμα;
25-11-2020
Ζωή φουρτουνιασμένη
Θάλασσα που μας ταξιδεύεις αενάως
Με τις πληγές χαραγμένες στο κορμί σου
Πόσα μυστικά άραγε να κρύβεις στο βυθό σου
Πόσες προσευχές, βρισιές, κατάρες να κρυφάκουγαν
Και τ’ άστρα στο νυχτερινό τους το σεργιάνι;
*
Πόσων παιδιών τα κάστρα σβήνουν
Τα κύματα στην αμμουδιά;
Τα χνάρια της η θάλασσα δεν αφήνει πάνω στη στεριά;
Στα βράχια το θυμό της και τη θλίψη στ’ ακρογιάλια;
Κλείνω τα μάτια κι όλο τα ίδια βλέπω και φαντάζομαι
Όλα όμως αλλάζουνε στον κόσμο αυτόν που ζούμε
*
Ένας κατάδικος ζηλεύει τους ζητιάνους τους ρακένδυτους
Και προσπαθεί να ξεκλειδώσει τα όνειρά τους
Φυλακισμένες στο κελί του οι προσδοκίες μιας ζωής
Ακοίμητος φρουρός το βλέμμα της σελήνης το παράξενο
*
Πόση αγαλλίαση θα νιώσει αν χάρη του δοθεί
Και ’βγει απ’ το δεσμωτήριο έξω στη ζωή
Μα ο δύστυχος δεν ξέρει πως βγαίνοντας θα μπει
Σε μιαν απέραντη , πιο μεγάλη φυλακή!
3-12-2020
Εσπερινός
Σαν την αράχνη η ψυχή του τον ιστό υφαίνει
Πώς να αιχμαλωτίσει τ’ όνειρο το αληθινό
Και είναι με το σάβανο η σκέψη του δεμένη
Για το τελευταίο του ταξίδι το αλαργινό
*
Πόθος του αρρωστημένος από τη στιγμή που ανάσανε
Να πετά ελεύθερος εκεί που ακούς σιγή και όχι λόγια
Μακριά από σκοτούρες, έγνοιες και βάσανα
Ένας θλιβερός απόηχος μόνο από μοιρολόγια
*
Τώρα που φυραίνει η μέρα κι ο κόσμος λιγοστεύει
Στοχάζεται τον ύπνο τον αιώνιο , τ’ άστρα και τον ουρανό
Σύντροφός του πάντα κι η ματιά του σ’ αγναντεύει
Ήλιε που βουλιάζεις στον ωκεανό !
6-12-2020
Ωδή στην Ήριννα
Σπαράζεις Ήριννα για τη Βαυκίδα σου
Θρηνητικό ακούω ήχον
Μες απ’ το σπάραγμα των λιγοστών σου στίχων
Αλμυρό ένα δάκρυ στον κάτω κόσμο να της στείλεις
Παρηγοριά μικρή μιας παιδικής της φίλης
Πικρό υφαίνεις μοιρολόι για την αγαπημένη σου Βαυκώ
Που ‘φυγε τόσο ξαφνικά με τον πικρό καημό της
Σαν κόπηκε άδικα το νήμα της ζωής της
Πάνω στον ανθό της νιότης
Δίχως του χάρου τη συμπόνια
Στα δεκαεννιά της μόνο χρόνια!
Όσο και σένα σου ’μελλε να ζήσεις
Της μοίρας τα γραμμένα πώς να σβήσεις;
*
Μα εσένα Ήριννα διπλά θρηνούμε
Αφού δεν πρόλαβες σκιρτήματα χαράς να νιώσεις
Μονάχα η αίσα όρισε κραυγές γοερές ν’ ακούμε
Με τον αιφνίδιο χαμό σου όλους μας να τρώσεις
Ούτε νυφιάτικα τραγούδια, μόνο μοιρολόγια
Ούτε γαμήλιες φωτεινές λαμπάδες
Μόνο πυκνό σκοτάδι που οδηγεί
Στις πύλες του αχόρταγου Άδη
Και τη σποδό σου ο άνεμος σκόρπισε
Σαν άρωμα του δυόσμου, ανάσα να γενεί
Των κοριτσιών του κόσμου
*
Μη μελαγχολείς μικρή μου υφάντρα, μη μελαγχολείς
Πάντα θα βρίσκονται στους αιώνες
Που ολοένα θα διαβαίνουν
Κάποιες ψυχές να σε θυμούνται
Και με ρόδα των Μουσών
Τους στίχους σου να ραίνουν
Μα στ’ όνειρό μου ακόμα
Σαν νυφούλα σε βλέπω στολισμένη
Με μια κερένια κούκλα αγκαλιά
Στα κρίνα και στα τριαντάφυλλα πνιγμένη
Από το πένθος όμως μοιάζει η Τήλος
Πιο θλιμμένη, με λίγη τέφρα
Απ’ το κορμί σου φυλαγμένη!
8-1-2021
Vera manent
Χαράξαμε τ’ αρχικά μας
Στου δέντρου το κορμί
Τ’ αφάνισε όμως η φωτιά
Σαν φούντωσε με ορμή
*
Χαράξαμε τ’ αρχικά μας
Στης αμμουδιάς την πλάτη
Το κύμα πάλι τα ’σβησε
Μια γεύση αφήκε μόνο αλάτι
*
Χαράξαμε τ’ αρχικά μας
Στου βράχου του σκληρού την αγριάδα
Τα σάρωσε γελώντας ο καιρός
Με τη λευκή γενειάδα
*
Χαράξαμε τέλος τ’ αρχικά μας
Στα βάθη της καρδιάς μας
Εκεί θα ζουν αιώνια
Μαζί με τα παιδιά μας
12-1-2021
Εν οίνω αλήθεια
Μεγαλώνει η ρωγμή στο γυαλί του χρόνου
Και η μια μέρα κουβαλάει την άλλη
Σαπίζουν οι σανίδες στο κρεβάτι του πόνου
Και γλιστρά ο νους μας προς τον λάκκο πάλι
*
Για τον εαυτό του μόνο νοιάζεται ο καιρός
Να αγκαλιάσει θέλει την αιωνιότητα
Και ο καθένας μας οφείλει , ο μεγάλος κι ο μικρός,
Τον θάνατό του ν’ αντικρίσει με ωριμότητα
*
Αγνοώ από πού ήρθα και προς τα πού πηγαίνω
Και πού στο τέλος τέλος θα βρεθώ
Σίγουρα όμως ξέρω, όσο ακόμη ανασαίνω,
Το κρασί της αλήθειας να πίνω και γι’ αυτήν να μεθώ!
18-1-2021
Πολλοί ’ν’ οι δρόμοι πόχει ο νους
Δ Σολωμός
Όλα στη φύση λάμπουνε, όλα σ’ αυτήν διαφέρουν
Είδες στο δέντρο όμοια δυο φύλλα;
Είδες πώς δέντρα γέρικα βλαστάρια αγκαλιάζουν;
Λουλούδια, κάμπους και βουνά επάνω στο κορμί της
Πώς φτιάχνουν το ψηφιδωτό του κόσμου τούτου ωραίο;
Κανένα ηλιοβασίλεμα δεν μοιάζει με όλα τ’ άλλα
Και το καθένα απ’ αυτά είν’ θαυμαστό όπως όλα!
*
Μου’ παν «Δεν είσαι σαν κι εμάς . Φύγε από δω, πιο πέρα!»
Με χλεύασαν, με έσπρωξαν και με λιθοβολήσαν
Τι φταίω εγώ αν είμαι αλλιώς;
Ποιο τίμημα ακριβό πρέπει να καταβάλω, για να μου δείξουν σεβασμό και να με συμπονέσουν
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό όλοι μας ζούμε και σαν πουλιά περνούμε
Σ’ ό,τι κερδίζει ένας νους κι ο άλλος συμμετέχει
Δεν μας χωρίζει τίποτα, πλην χώρα, γλώσσα, χρώμα, μα νιώθω εσένα άνθρωπο και αδελφό σε θέλω
Πέρασα θάλασσες πολλές να φτάσω ως εσένα
Κολύμπησα πάνω νερά σ’ ένα καράβι σάπιο
Και τρόμαξα και πείνασα στα άγρια του πόντου
Κόντρα στο ρεύμα πάλεψα στεγνή γη να πατήσω
Τώρα εσύ να με νοιαστείς, μη σκιάζεσαι από μένα
Εγώ δίνω το χέρι μου, δέξου και την ψυχή μου
Η πόλη με φιλοξενεί στα κράσπεδα του δρόμου
Πλούτη μου μόνο οι χαρακιές πολέμου στο κορμί μου
Με βλέμμα άδειο στο κενό δεν σταματώ να ελπίζω
Σε μιαν ανάσταση νεκρών, μιαν αγκαλιά, ένα χάδι
Κι ένα γλυκό χαμόγελο
*
Πολύχρωμη ανθοδέσμη
Παιδιά στα χίλια χρώματα, πιασμένα χέρι χέρι
Σε κυκλικό χορό διθύραμβο να ψάλλουν
Για μια ευκαιρία στη ζωή, για μια ζωή καινούργια
Γιατί η ετερότητα είν’ της ζωής το αλάτι!
8-2-2021
Απορίες και απορρίμματα
Μήνας πολέμου ο Μάρτης
Πολύ σκληρός
Ανόρεχτα ξυπνά η πόλη
Και ο ουρανός μουντός
Ποιος άραγε να ξέρει
Τι τέξεται η ημέρα η σημερινή
Και τη σιγή τη νεκρική τι θα την καλύψει!
*
Έπαψαν πια οι λέξεις να ηχούνε
Ούτε για λύπες ούτε για χαρές μιλούνε
Στων σκουπιδιών τους κάδους
Σκύβουν βαριά ανασαίνοντας
Ρακένδυτοι, ζητιάνοι, άστεγοι, δυστυχείς
Τι ψάχνουν άραγε να βρουν;
Το μάννα εξ ουρανού δεν πέφτει πια!
*
Διακριτικά περνούν σαν ίσκιοι
Ανάμεσά μας κι επιθεωρούν
Με έναν ξερόβηχα
Και κάποια επιφωνήματα
Ίσα που ακούγονται, σχετλιαστικά!
Πώς αλλιώς ν’ ακουστεί η φωνή
Της δικής τους σιωπής;
6-3-2021
Ανάμεσα στα μνήματα
Μόνο τα βήματά μου ακούω
Ανάμεσα στα μνήματα
Βήματα απαλά τον ύπνο μην ταράξουν
Επιγραφές εδώ κι εκεί
Επιτύμβιες, συγκλονιστικές
Σαν άλλον Οδυσσέα με κυκλώνουν οι ψυχές
Κι έχουν φωνή να πουν τον πόνο τους
Και ν’ ακουστούνε
«Με προσκεφάλι μου τη Βίβλο
Ζω το άπειρο στο Σύμπαν μέσα»
«Μόλις η καρδιά μου
Άρχισε ν’ αγκαλιάζει τον κόσμο
Έπαψε να χτυπά»
«Σύντομη η ζωή, την απόλαυσα
Ως το μεδούλι την ρούφηξα
Τώρα χορταίνω τον ύπνο»
«Ένα λεπτό λινό σεντόνι
Καλύπτει της ατέλειάς μας το προφίλ»
«Επιτέλους βυθίστηκα
Στον αιώνιο λήθαργο
Της έσχατης πραγματικότητας»
«Σαν τον Ηράκλειτο με θλίψη
Αποχαιρετώ τον κόσμο που ολοένα αλλάζει
Παραμένοντας πάντα ο ίδιος»
«Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ τον θάνατο
«Ζούσα το φως πριν καταλήξω στο σκοτάδι»
«Ορφάνεψε ο ήλιος στην ψυχή μου
Και η σελήνη μες στα μοιρολόγια σβήνει
Κι εγώ από κοντά τους πάω»
«Καλπάζοντας ήρθε ο κορωνοϊός
Πήρε κι εμένα, ωρίμασα πια!»
«Μην αγγίζεις το μνήμα μου ξένε
Ούτε με τ’ ακροδάχτυλά σου
Το όνειρό μου δεν τέλειωσε ακόμα»
«Τι να τα κάνω τα λουλούδια σας
Αφού δεν χτυπάει πια η καρδιά μου»
«Πες μου ένα γεια ρε φίλε κι ας είναι ψέμα»
19-3-2021
Η πιο μεγάλη ατυχία
Ατυχία είναι να μην ξέρω γρυ τη Γαλλική
Να’ ναι ανοιχτή η πόρτα
Και Γαλλιδούλα νόστιμη να με καλεί να μπω
Στο χέρι της κρατώντας τις «Εκλάμψεις» του Ρεμπώ
*
Να θες να πιείς μια μπύρα μες στον καύσωνα
Μα τι κατάρα!
Και να’ ναι οι τσέπες σου άδειες
Να μην έχεις ούτε μια δεκάρα!
*
Σκεφτόμενος τον Πύρρο του παλιού καιρού
Τι έπαθε στου Άργους τα στενά σοκάκια
Να περπατάς αμέριμνος στη Μαυρομιχάλη
Και να σου πέφτει ένα κεραμίδι στο κεφάλι!
*
Να πας στο ραντεβού και το χέρι σου
Μιαν ανθοδέσμη να κρατά
Και να την βλέπεις να φεύγει μ’ έναν άλλον
Αγκαλιά, γελώντας δυνατά!
*
Και η πιο μεγάλη ατυχία:
Να φύγεις μες στο καλοκαίρι
Που όλα λούζονται στο φως
Στ’ ανήλιαγα τα μέρη!
20-3-2021
Θραύσματα ονείρου εφιαλτικά
Ένα σου δίνει η ζωή, σου παίρνει όμως δέκα
Κι ο χρόνος δίνη σφοδρή του πέλαγου που σε ρουφάει
Σύννεφα γκρίζα ψηλά στον ουρανό τρέχουν
Κυνηγημένα μοιάζουν πουλιά όταν ακούνε κρότο
Κι οι Πηνελόπες των καιρών με ράβε ξήλωνε
Τις ώρες και τις μέρες ψαλιδίζουν
Μακρές οι νύχτες πλάι στον αργαλειό
Το σάβανο κρατούν στην αγκαλιά τους
*
Η θάλασσα ξεβράζει ό,τι ο πόλεμος γεννάει
Αχούρια μισογκρεμισμένα και υγρά γιαπιά
Στεγάζουν ράκη θλιβερά, ψυχές παραδαρμένες απ’ το κύμα
Και απ’ την άλλη πλευρά πλούτη, πολυτέλειες,
Λουκούλλεια γεύματα, ίντριγκες πολιτικές, υποκρισίες,
Διαστροφές, ληστείες εγκλήματα, βιασμοί και φονικά
Ένας βούρκος οζαινώδης
Μες στο σκοτάδι έρωτες ανεπίδοτοι, μισοτελειωμένοι!
Πώς το αντέχει ο ουρανός να βλέπει εικόνες τέτοιες;
Δεν λάμπει ο ήλιος για όλους μας το ίδιο!
Με στίχους άκαρπους ο κόσμος δεν αλλάζει Μάνο!
Σφυρίζοντας ουρλιάζουνε τα τρένα μέσα στη νύχτα
Τρομαγμένα!
Δεμάτια μνήμες αλέθουν του γέροντα οι μυλόπετρες
Κι αυτός με το δικράνι του μπάλες,
Κουρελιασμένα όνειρα , λιχνίζει, που άλλα τα δέρνει η βροχή
Κι άλλα τα παίρνει ο άνεμος
Σκιάς όναρ άνθρωπος, θαμμένο είδωλο σ’ ένα τοπίο γκρίζο
Χωρίς ένα φωσάκι σε μιαν άκρη μες στο τούνελ,
Ένα μικρό αντιφέγγισμα, μια αληθινή μετάνοια, μιαν απαντοχή
Στο βάθος ένα χάος μόνο βλέπω,έρεβος μελανό,ένα πυκνό σκοτάδι
Αυχμούς να φτάνουν, άνομβρους λοιμούς κι ανήλιαγους
Χειμώνες, πύρινα καλοκαίρια, φθινόπωρα μες στη μελαγχολία βουτηγμένα και άνοιξη καμία
Ορμητικούς τυφώνες βλέπω, δάση γυμνά, και φαλακρά βουνά, ξεκοιλιασμένα,η γη να σχίζεται,τάφοι να χάσκουν,γεγυμνωμένα κόκαλα να περιμένουν την Ανάσταση
Ένα χορό να στήνει ο εγκέλαδος, τα πάντα να καταποντίζονται. Τσουνάμια ορμητικά και νετρονίου όλεθρος
Στης μάνας γης τα σπλάχνα να φωλιάζει, ως πεινασμένος λέων να βρυχάται
Βλέπω ιόπληκτες αδύναμες υπάρξεις, ψυχές πλανώμενες στους λειμώνες των δακρύων, στα ασφοδίλια πλάι, να πλέκουνε στεφάνια στον Απόλλωνα με αιματοβαμμένους Υακίνθους και να πορεύονται ασθμαίνοντας τον δρόμο που δεν έχει γυρισμό, με μια υπόκωφη κραυγή , ω Μουνχ, που αργοσβήνει ! Pulvis et umbra es homo, memento !
Μακάρι , Μάνο, ν’ αλλάξει ο κόσμος κάποτε!
Και να σωθεί μια αστραπή ελπιδοφόρα !
5-6-2021
Carpe diem
Καίπερ ζων εν ερημία
Διάγω εν πλήρει ηρεμία
Και ευημερία
Περιττεύει η απορία
*
Αγκαλιά με την Ξανθούλα
Που τα φτιάξαμε στη ζούλα
Την Ελένη αφείς στην Τροία
Μέσα στου λουτρού τα κρύα
*
Αχ για κάθε ποίημα που σκαρώνω
Με μια μέρα παραπάνω μόνο
Να με αντάμειβε η φύση
Και ν’ αργούσε της ζωής μου η δύση!
*
Και συ φίλε άσε τη Φιλοσοφία
Πρωταγόρα, Πλάτωνα και σία
Βγάλε μόνο μια φωτογραφία
Αγκαλιά με την Αθανασία!
29-5-2022
Αιδώς Γραικύλοι!
Οι Νενέκοι και οι Γραικύλοι
Σίγουρα θα ταίριαζαν ως φίλοι
Και όλοι του Έθνους οι προδότες
Των εχθρών μας οι αιμοδότες
Έλληνες φαντάζουν ξεπεσμένοι
Μες στη λήθη βουτηγμένοι
Δωσίλογοι, εφιάλτες και προσκυνημένοι
Σαν σκουλήκια σέρνονται στην οικουμένη
5-7-2022
Για μια λέξη μόνο
Χαρμόσυνα οι καμπάνες σημαίνουν τον Εσπερινό
Μα λίγο η ύβρις λίγο το πιοτό
Και δεν αργεί να γίνει το κακό
Άραγε να’ταν το κρασί η αφορμή για τη σφαγή;
Κι άκουγες πάνω κραυγές των Σικελών
Να σπέρνουνε το θάνατο
Και κάτω ψυχές κατακτητών να ροβολούν στον Άδη
Πολλά τα πτώματα στους δρόμους,
Στα στενά σοκάκια,λεία για τα κοράκια
Κρίμα για όποια ξένη μοναχή δεν πρόφερε σωστά
Μια λέξη μόνο ciciri
Kι ένα σπαθί θα βύθιζε τα μάτια της
Μες στο σκοτάδι!
*
Σ’έρεβος όμοιο βούλιαξαν αιώνες πριν
Σ’ένα βαθύ λάκκο της γης, χιλιάδες νέοι
Ω κλεινόν άστυ, πού έδυ σου το κάλλος;
Πώς κόπηκε ο ανθός σου;
Νεκροί κουβαριασμένοι, ένας πάνω στον άλλον,
Δίπλα στους ζωντανους,μέσα στη γούβα,
Στα υγρά νταμάρια των Συρακουσών
Θολώνει η Άτη το μυαλό Αλκιβιάδη
Τυφλώνει η ομορφιά και η φιλοδοξία
Άγρυπνες τώρα πια οι Ερινύες!
6-7-2022
Φως και σκοτάδι
Με νύχια γαμψά αρπάζουν
Το θύμα τους οι Άρπυιες στο σκοτάδι
Και μες στο φως ασπάζονται
Οι αγγέλοι τ’ άστρα
Με σάβανο μοιάζει της Μοίρας το υφάδι
Μα η αγάπη να γκρεμίζει μπορεί ακόμα και κάστρα!
Μινυνθάδιοι γαρ τελέθομεν
Λοιμός παντού στα γύρω μέρη
Και στην Πόλη
Μεγάλη συμφορά και θανατικό πολύ
Απ’ την πανώλη
Τέλειωσε ο κόσμος, πάει, η κρίση φτάνει!
Φώναζε ο κάθε τάλας
Όπως καταγράφει ο Ιωάννης
Ο γνωστός Μαλάλας
5-1-2023
Απέσβετο γαρ...
Τι ανάγκη έχεις τις Σίβυλλες
Από την Περσία ως το Τίβολι
Μες στις σπηλιές πάνω στην πέτρα
Να μαντέψουν τη μοίρα σου
Και το κακό σου ριζικό;
*
Διόλου αβέβαιο το μέλλον!
Τειρεσίας του εαυτού μας τα έργα μας
Και κανένας άλλος
Πόσες φορές ζώντας πεθαίνουμε
Μέσα στα όνειρά μας!
*
Σε όποια τρύπα κι αν χωθείς, δεν σώζεσαι
Ούτε και στου Τροφώνιου το άντρο!
Μόνο αν βυθιστείς στα βάθη μέσα της ψυχής σου
Και μάθεις ποιος είσαι, κι αλλάξεις ρότα,
Υπάρχει κάποια ελπίδα!
5-1-2023
Βραδιάζει
Λιγάκι πριν το μούχρωμα
Ίσκιοι λευκών φτερών
Τρέχανε πάνω απ’ τα βουνά
Και χάνονταν στην καταχνιά
Πουλιά κυνηγημένα
*
Ούρλιαζε ο άνεμος
Και οι καλαμιές στον κάμπο
Με υπόκλιση ικετεύαν
Και με κομμένη την ανάσα
Για λίγη απανεμιά
*
Ο καλογιάννος μες στις φυλλωσιές
Στο σύθαμπο χωνόταν
Γλιστρώντας πάνω στα κλαδιά
Στη φτωχική φωλιά του
Για να ξαποστάσει
*
Μα γύρω απ’ τα μνήματα
Στους τάφους των μικρών παιδιών
Των αδικοχαμένων
Τα κυπαρίσσια σκύβαν τα χλωρά
Να τα παρηγορήσουν
*
Και το χωριό πιο κάτω απλώνονταν
Στου λόφου την πλαγιά , λίγο πριν σκοτεινιάσει
Προσμένοντας χαρούμενα
Μες στην καρδιά του Αυγούστου
Στο φτωχικό τους τους ξωμάχους να γυρίσουν!
*
Ολόδροσες κοπέλες στο ανοιχτό
Μπροστά τους παραθύρι
Κάτω απ’ το φως του φεγγαριού
Τα ποθητά κεντούσαν όνειρά τους
Μεθώντας τες με τ’ άρωμά τους οι γαζίες!
26-3-2023
Utinam
Θολός ο κόσμος, σκοτεινός
Πικρός ο Γολγοθάς κι ανταριασμένος
Στην κορυφή του να! δεσπόζει ο Εσταυρωμένος
Απ’ ϊτο χλωρό το δάσος Ρέκβιεμ τώρα Αργόρρυθμο και
θλιβερό ακούς να ψάλλουν τα κοράκια
Μιας Απολλώνιας μουσικής
Ήχους μαρμαρωμένους
Μαρμάρωσε και ο χρόνος στις πτυχές
Και ανεπούλωτες πληγές των αγαλμάτων
Όνειρα καίγονται μικρών παιδιών
Όπως τα πεύκα στα λαγκάδια
Στο γέρμα του ήλιου ξεψυχά η μέρα
Θηλιά μες στο λαιμό η λησμονιά
Βουβές ψυχές, άδειες ψυχές
Οι δρόμοι κουβαλούνε πέρα
Σαν καλαμιές λυγίζουν στον αγέρα
Αγριολούλουδα και αγκάθια
Φρουρούν τα ερημοκλήσια
Εκεί που δεν πατά ψυχή
Την πόρτα τους τη σφαλιστή
Άνεμος την ανοίγει και γλυκοψιθυρίζει
Τις άγιες εικόνες τους φιλά και προσκυνά
Το θεϊκό λιβάνι πόσο όμορφα μυρίζει!
Αχ να χαράξει μια αυγή,
Μια δροσερή αυγή, ονείρου έστω αυγή
Στα βάθη της καρδιάς μας!
Κύμα ελαφρό ερωτιάρικο
Λευκές ποδιές φουσκώνει
Κι ελπίδα ανοιξιάτικη
Τον άνθρωπο λυτρώνει!
19-4-2023
Αρχή και τέλος
Από μια τρύπα βγαίνουμε στο φως
Και φεύγοντας σε μια άλλη σκοτεινή
Όλοι γνωρίζουμε σαφώς
Πως μπαίνουμε για πάντα
Αέναη κίνηση ,νόμος φυσικός,
*
Κάτι εντελώς διαυγές
Μέσα στην άδεια της φωλιά
Πώς να σιγήσει πια στο λυκαυγές
Ο θρήνος της αηδόνας;
5 -6-2023
Έσοπτρον
Το φως για μένα η Άνοιξη
Σκοτάδι μέσα μου ο Χειμώνας
Ατέλειωτο και παγωμένο βράδυ
Και η δόξα η εφήμερη΄
Χρυσός του Μίδα
Το φέρσιμό μου η ανθρωπιά
Και η γλώσσα μου πατρίδα!
25-1-2024
Ρόδο της Ιεριχούς
Ω ρόδο της Ιεριχούς
Ρόδο της Ερήμου
Δώρο από την Τύχη την Καλή
Με την πιο όμορφη ευχή
Για τις Παρθένες
Της Θεοτόκου σύντροφε
Στο δρόμο της ερήμου
Πάντα κλειστό,ερμητικά κλειστό
Έμοιαζες πεθαμένο
Σ΄άνοιξε μοναχά
Της Παναγιάς το δάκρυ
Που σε ράντισε
Το αγιασμένο!
Πώς να μη βασιλεύεις πια;
Αθάνατο θα μένεις
Ρόδο της Ιεριχούς
Λουλούδι της ερήμου
9-2-2024
Α Ύμνος στην Αλήθεια
Για σένα ζω στον κόσμο αυτόν
Για σένα που ίσως λάμψεις στο στερέωμα
Και ίσως ξαναγεννηθείς στο μέλλον
Για σένα, Αλήθεια, ολόγυμνη θεά
Που οι θνητοί, οι θρασύμαχοι,
Εξορισμένη και φυλακισμένη σ’ έχουν
Από τα ουράνια ποθώ, με τον καιρό,
Να γυρίσεις με τον κεραυνό
Για να φωτίσεις καίγοντας
Όσους κρύβονται μες στο ψέμα
Επίορκους, υποκριτές, ψευδοπροφήτες
Ηγέτες, άρχοντες και θύτες
15-2-2024
είζωον πυρ
Μη βασανίζεις στο μυαλό και στο χαρτί
Λέξεις αθώες
Έχουν σάρκα και οστά
Μην τις πληγώνεις
ΚΙ άσκοπα μην τις σπαταλάς
Βάπτισέ τες πρώτα στη φωτιά
Νιώσε τες , μάτωσε
Και τέλος πυρπολήσου μαζί τους
Πύρινη φλόγα οι στίχοι
Και ηφαίστειο ενεργό
Ένα αληθινό ποίημα!
8-5-2024
Ύμνος στην Ήβη
Ω νεότης , νεότης
Δόξα στο παρελθόν
Ανάσα στο παρόν
Κι ελπίδα για το μέλλον
*
Μες στην ψυχή σου
Ευωδιάζει η Άνοιξη
Όχι μονάχα στις ανθισμένες κερασιές
Στους καταπράσινους λειμώνες
*
Φυλακισμένα τα όνειρά σου
Μες στα μουσεία
Ζωή και θάνατος μέσα σ’ αυτά
Αγκαλιά με την Τέχνη
*
Εσένα θυμίζουν τ’ αγάλματα
Οι αθώες αυτές ψυχές
Όσο γυμνά κι αν είναι
Όρθια , ίδια η αλήθεια
*
Λάμπουνε όπως κι εσύ
Η λήθη του χρόνου δεν τ’αγγίζει
Η αγλαόγυιος ήβη
Παλιές δόξες θυμίζει
5-7-2024
Δεινότερον πάντων άνθρωπος
Ευχή ο άνθρωπος
Μα και κατάρα
Η πιο μεγάλη απειλή
Και η μόνη μας ελπιδα
Το φως κατάματα
Ποτέ του δεν κοιτάζει
Μέσα του κουβαλάει
Όλους τους πολέμους
Άρχοντες, αστούς ,πληβείους
Ελεύθερους και σκλάβους
Το πιο καλό γι’αυτόν
Θα’ταν να μη ζει
Το δεύτερο καλό
Ποτέ να μην πεθάνει
6-7-2024
Σπάστε τις αλυσίδες πια
Έπαψαν πια να με πιστεύουν
Και τα ποιήματα που γράφω
Άραγε ζω ή απλά υπάρχω;
Ο αέρας ανήκει στα πουλιά, η στέγη μας στον άνεμο
Η θάλασσα στα ψάρια και τα φυτά στις ρίζες τους
Το χώμα ανήκει στους νεκρούς
Και σ’ όλα τα κουφάρια
Στους ποιητές κι η φύση όλη που την υμνούνε
Και στους απλούς ανθρώπους
Που τη σέβονται και την αγαπούνε!
Μεθύστε, το λοιπόν, άνευ ορίων άνευ όρων
Με ποίηση ,με αρετή, με ανθρωπιά και με κρασί!
Ας σπάσουμε τις αλυσίδες πια όλοι μαζί!
10-2-2025
Άδικη μοιρασιά
Είπαν άγγελο της αυγής τον πετεινό
Του δειλινού την κουκουβάγια
Με ξόρκια δυστυχώς δεν λύνονται τα μάγια
Της μοίρας άραγε γραφτό ο θάνατος
Ή μια ζαριά της τύχης;
Ότι και να’ ναι πάντως,
Άδικα μοιράζεται ανάμεσά μας
12-2-2025
Άδεια πια τα θρανία
Βερντέν, Υπρ και Ποσεντάλε
Πεδία μαχών ποτισμένα με αίμα
Νεανικό και αθώο και με τόσο πόνο!
Σημάδι ανεξίτηλο στο χρόνο
Θερισμένα στάχυα, αμούστακα παιδιά
Χιλιάδες κείτονταν στο χώμα
Εικόνες τέτοιες πόσες θα δούμε ακόμα;
Κουφάρια σκορπισμένα στα αυλάκια
Για ύαινες βορά και για κοράκια
Άδεια πια τα θρανία στα σχολεία
Άδειες και των μανάδων οι αγκαλιές
Και απ’ τις πληγές ακόμα πιο βαθιές οι θλίψεις
Ω γιε μου, γιε μου θα μου λείψεις!
Κρίμα! Ο αθώος είναι πάντοτε το θύμα!
Στον πόλεμο οι πιο πολλοί δεν έχουν τύχη!
Μαύρες, πολύ πικρές σαν μαχαιριές οι μνήμες
Και τώρα πια νεκροί κι οι στίχοι!
22-2-2025
Η ρωγμή του καθρέφτη
Το πιο ωραίο ποίημα είναι αυτό που δεν τολμάς ν’ αρχίσεις
Ένας και μόνο στίχος αξίζει πιο πολύ
Από τα πλούτη όλα και τις κατακτήσεις
Για λίγη ομορφιά πάντα θα ζητιανεύει
Η ασχήμια μπροστά στον καθρέφτη
Μετρώντας τις ρυτίδες της κρυφά σαν τον κλέφτη
Και την ψυχή του θα πούλαγε ακόμα
Ο νιος ο ελαφρόμυαλος, ο νάρκισσος,
Για να γεράσει το πορτρέτο του και όχι ο ίδιος
Τα γηρατειά γι’ αυτόν θα ήτανε θάνατος αιφνίδιος
Ο καιρός δυστυχώς περνά
Η νιότη φεύγει γρήγορα, δεν ξαναγυρνά
Της ψυχής μόνο η ομορφιά
Ποτέ, μα ποτέ δεν γερνά!
22-2-2025
Ποίηση, ω λατρεία μου !
Έχουν βαθιές ρίζες οι λέξεις
Με καρπούς τις ωραιότερες ιδέες
Δύσκολο πολύ τι να διαλέξεις
Τις πρωτότυπες σκέψεις ή τις φράσεις τις ωραίες;
*
Ανάσα ζωής τα όμορφα ποιήματα
Και η ωραία μουσική γκράφιτι στον ουρανό
Στους δρόμους νέοι διαδηλώνουν με συνθήματα
Κρατώντας λευκά και κόκκινα πανό
*
Τι όμορφο! Τι καθαρό το πρόσωπό σου!
Δώρο Θεού που καθρεφτίζει τ’ άστρα
Σαγήνη ,γοητεία και το βλέμμα σου
Ορθώνει ξανά και γκρεμισμένα κάστρα!
*
Θεέ μου για να βασιλεύεις
Δεν είναι ανάγκη να’σαι αυτοκράτορας
Όλη τη φύση διαφεντεύεις
Ο αγαπημένος παντοκράτορας!
27-2-2025
Στους αμμουδιές του Ομήρου
Γλυκιά η πλεύση
Ταξίδι ιμερτό και ονειρεμένο
Στη θάλασσα στους ομορφιάς
Του ραψωδού Ομήρου
*
Νησιά οι λέξεις
Σταθμοί στην απεραντοσύνη του πελάγου
Φάροι φωτεινοί, ζείδωροι σημαντήρες
*
Νεράιδες ολοζώντανες
Με ίχνος αχνό και σώμα λιανό
Χορεύουνε και τραγουδούνε
Άτια λευκά ιππεύοντας
*
Όνειρο ονείρου αυτό που ονειρεύομαι
Στο πέλαγο του Ομήρου να βυθίζομαι
Στη μήτρα που κυοφορήθηκε η ποίηση του κόσμου
Και να αναδύομαι γηθόσυνος
Μέσα απ’ τα κύματα
Χωρίς μαντίλι για σωσίβιο
Με μόνη μου σκευή την πλουτοδότειρα
Τη γλώσσα τη θεοδώρητη του ποιητή, την Ελληνική
Μαρμαίρουσα ως λαμπηδόνα του ήλιου
Και απαστράπτουσα μες στους αιώνες
29-2-2025
Ψυχής μεταρσίωση
Ώρα ευλαβικής κατάνυξης
Ν’ ακούς την Ίεροτελεστία της Άνοιξης
Του μεγάλου μουσουργού Στραβίνσκι
Και να βλέπεις συγχρόνως να χορεύει
Τον θρυλικό Νιζίνσκι
Του Μπαχ να αισθάνεσαι
Τα κατά Ματθαίον πάθη
Μέσα απ’ της ψυχής τα βάθη
Και ν’ απογειώνεσαι στα ουράνια
Ακούγοντας την επίγεια θεά Μαρία Κάλλας
Να τραγουδάει την Κάστα Ντίβα του Πουτσίνι
Είναι μια εμπειρία μοναδική και σπάνια
3-4-2025
Άραγε υπάρχει ελπίδα;
Άσπλαχνη νύχτα παγερή κι ατέλειωτη
Σωρός τα ερείπια του πολέμου
Κι ένα ορφανό παιδί στα συντρίμμια πάνω
Μάτι να κλείσει δεν μπορεί, λαγοκοιμάται
Με νοσταλγία και πόνο τα παλιά θυμάται
Μ’ένα γιατί στα χείλη πρόωρα ωριμάζει
Πάει και η βάβω του που γνώριζε τ’ άστρα να διαβάζει!
Μ’ ένα κορμί γυμνό κουρελιασμένο
Και με το θάνατο πολύ νωρίς υποψιασμένο!
Άραγε η μοίρα του μια δαντέλα υφαίνει από φτερά ελπίδας
Ή γκρίζο ιστό αράχνης ώσπου να χαράξει η αυγή;
Της ψυχής του πώς να επουλωθεί η πληγή;
Παντού απλώνεται θανατερή σιγή
Σίγησε και τ’ αηδόνι στην πλαγιά του λόφου
Της αγρύπνιας τις πληγές ποιος θα γιατρέψει πια;
Ένα μονάχα τ’ όνειρό του, ν’ αγγίξει τ’ άστρα
Μα πώς να σκαρφαλώσει με δέκα μόνο δάχτυλα στον ουρανό;
Θα τον βοηθήσει άραγε το σύννεφο το μελανό;
Ψηλά πώς να πετάξει με τα φτερά κομμένα;
Με τα μικρά τα πόδια του τα λαβωμένα;
Μες σε βροχή δακρύων και φιλιών
Τάχα θ’ αγκαλιαστούν ποτέ οι θλίψεις του παλιού καιρού
Με τις αβέβαιες μελλοντικές ελπίδες;
Μάντη τυφλέ για πες απόψε τι είδες;
20 Μαΐου 2025
Χορός ζωής μέχρι θανάτου
Μια κόρη τόσο όμορφη, τόσο χαριτωμένη
Που θα τη ζήλευαν ακόμη και οι νεράιδες
Με τα κυματιστά της τα μαλλιά
Χορεύει ασταμάτητα τρελά
Στης μαύρης νύχτας μέσα τ’ όνειρο
Με ολόλευκη ντυμένη φορεσιά
Ως το ξημέρωμα το φωτεινό
Που το σκοτάδι πίνει
Μα δυστυχώς τα μάτια της αδειάζουνε σιγά σιγά
Απ’ της αυγής το φως
Διψάει τόσο για νερό πιότερο κι από ήλιο
Σύντομη προσευχή τρεμάμενη βγαίνει απ’ την ψυχή της
Αληθινή και πιο θερμή απ’ την παγωμένη αυγή
Την προδίδει όμως η καρδιά ,παύει πια να χτυπά
Και πλάι σε ξεροπήγαδο αφήνει την πνοή της
24 του Μάη 2025
*
Η μαγεία της Φύσης Έαρος ώρη
Καταπράσινοι απλώνονται οι κάμποι
Απ’ άκρη σ΄ άκρη ηχεί η Απολλώνια λύρα
Και γύρω απ’το ναό που λάμπει
Σ’ αγκάλιασμα ερωτικό ο πλάτανος με τη φιλύρα
*
Γεμάτες δροσιά και ομορφιά
Οι ανεμώνες της αυγής το φως προσμένουν
Και στους λειμώνες σαν βγεις
Νυφικό πέπλο οι μαργαρίτες υφαίνουν
*
Όλο τον τόπο ρόδα και κρίνα ευωδιάζουν
Με χαρά και υπερηφάνεια
Και την όμορφη γη καθαγιάζουν
Με αθάνατη δόξα ουράνια
*
Τι πανδαισία! Οι καρδιές μας ανθίζουν
Μες στα χωράφια και στους μπαξέδες
Και γλυκά ψιθυρίζουν
Κρίνα και μενεξέδες
*
Λουλούδια παντού, λευκά γιασεμιά
Της ψυχής μάγια τα ομορφαίνουν
Και οι πιστοί με τα βάγια
Την ψυχή μας ευφραίνουν
*
Κλαδιά και φύλλα των δέντρων
Σαν φυσά το αγέρι, σφιχτή αγκαλιά
Μας απλώνουν το χέρι
Και μας στέλνουν φιλιά
*
Φυτά και δέντρα , πολύχρωμες ψηφίδες
Κοσμούν τη φύση, μοσχοβολά ο κόσμος
Πανέμορφες συλφίδες ,σαν μέσα σ’ όνειρο
Χορεύουν πριν δύσει
*
Ευλογημένη πολύευκτη ομορφιά
Όλης της φύσης
Μια ζωντανή , θεϊκή ομορφιά
Καιρός πια ,αδελφέ, να τη ζήσεις
26 του Μάη 2025
Δέον γενέσθαι
Τι ωφελεί ένα χρυσό δόντι
Μέσα σ’ ένα σάπιο στόμα;
Οι φαύλοι και τα παντοειδή λαμόγια να καλοπερνούν
Κι οι ήρωες βορά των σκουληκιών
Βαθιά μέσα στο χώμα ;
Μακάρι κάποτε οι αγγέλοι
Αγχόνες να στήσουνε ,κρεμάλες,
Στα δέντρα, δίπλα στ’ άρματα
Για ν’ απαλλάξουνε τον κόσμο
Απ’ τη βρομιά και τα καθάρματα
Τα δέντρα όμως είναι λιγοστά
Στα δάση τα μεγάλα
Φροντίζουν να τα λιγοστεύουν γαρ
Όσοι φοβούνται την κρεμάλα !
Τι ψάχνει άραγε ένα σκυλί
Σκάβοντας έναν τάφο;
Κόκαλα να βρει ή κόκαλα να θάψει;
Μα δυστυχώς ως τη συντέλεια του κόσμου
Ο άνθρωπος τον αδελφό του να σκοτώνει
Ποτέ του δε θα πάψει!
Πεντάστιχα ποιήματα ιαπωνικής προέλευσης
Τα πεντάστιχα ποιήματα ιαπωνικής προέλευσης. Το καθένα αποτελείται από πέντε στίχους(31 συλλαβές,δηλ.5-7-5-7-7) με ρίμα πλεχτή. Προηγούνταν χρονικά των χαΪκού. Αποτυπώνουν την ομορφιά της φύσης, του έρωτα και του εσωτερικού κόσμου του ποιητή.
ΦΥΣΗ
(Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί. Ηράκλειτος)
Αμυγδαλιά μου
Νυφούλα του χιονιά
Ποτέ δε γερνάς
Ακόμα κι απ’το φονιά
Αθώρητη δεν περνάς!
*
Βγαίνω στο δάσος
Και οι ίσκιοι των δέντρων
Με αγκαλιάζουν
Παίρνουν σάρκα και οστά
Και μαζί μου πλαγιάζουν!
*
Γεμάτη γαλήνη
Στο λάκκο της βουβή
Μια ορτανσία
Άδειο θυμίζει κλουβί
Ωδική απουσία
*
Δεν σε αγγίζω
Ντροπαλή μου μιμόζα
Μη με φοβάσαι
Θα θυμώσει η Ρόζα
Μόνο να με θυμάσαι!
*
Ελίτσα μικρή
Το κορμί της λυγίζει
Τον ήλιο να δεί
Φράχτης την εμποδίζει
Χωρίς το φως του δεν ζεί
*
Ζωηρά μαλλιά
Ρόδο του Ισπαχάν
Τα πέταλά σου
Η φύση είναι το παν
Τ’άνθη η ομορφιά σου!
*
Η γη φλέγεται
Κόκκινο πορτοκάλι
Ξερνάει αίμα
Θα ξανανθίσει πάλι;
Ίσως μοιάζει με ψέμα!
*
Θαλερές καρδιές
Πανδαισία χρωμάτων
Μες στους μπαξέδες
Και χορός αρωμάτων
Ία και μενεξέδες!
*
Ιερές σπονδές
Ο Απρίλης κι ο Μάης
Τιμούν τη Φύση
Μάγια της Πασιφάης
Ποιος μπορεί να τα λύσει;
*
Κλαδιά των δέντρων
Σαν φυσά το αγέρι
Σφιχτή αγκαλιά
Μας απλώνουν το χέρι
Και μας στέλνουν φιλιά!
*
Λευκά γιασεμιά
Στο σύννεφό σας πάνω
Αποκοιμιέμαι
Και το νου μου πια χάνω
Στον αέρα κρεμιέμαι!
*
Μες στους λειμώνες
Με χάρη λικνίζονται
Οι νεραγκούλες
Και όνειρα χτίζονται
Για μέλλουσες νυφούλες!
*
Νάρκισσου θρήνος
Ομορφιά με κατάπιες
Μέσα στη λίμνη
Λευκές σιωπές οι πάπιες
Πένθιμοι ηχούν ύμνοι!
*
Ξυπνούν άνθη
Κοντά στην Ανάσταση
Οι μενεξέδες
Η Φύση σ’άλλη διάσταση
Μες στους κήπους πανσέδες!
*
Ορισμός της Φύσης:
Η αρχή κάθε αρχής
Υποκλίνομαι
Σε θαυμάζω εξ αρχής
Και λάτρης σου γίνομαι
*
Πρασιές όμορφες
Γλαδιόλες σαν κεράκια
Τα ανθάκια τους
Και οι γρύλοι τα βραδάκια
Είναι στα μεράκια τους!
*
Ρόδο σαν κόρη
Γυμνό παραδίνεσαι
Στον εραστή σου
Και στολίδι του γίνεσαι
Γλυκιές μέρες θυμήσου!
*
Στάρια της γης μου
Χυσάφι τα μαλλιά σας
Προσκυνητής σας
Αέρας τα φιλιά σας
Κι εγώ ο ποιητής σας!
*
Το πορτρέτο σου
Όμορφή μου μπιγκόνια
Ποτέ δεν γερνά
Στα δικά μου εγγόνια
Αδιάφορο δεν περνά!
*
Ύμνος στη νιότη
Γιασεμί των αιώνων
Το άρωμά σου
Ομορφιά των εικόνων
Και γλυκό τ’ όνομά σου
*
Φλόγες τα στάχια
Στον ήλιο χρυσίζουν
Στρατιά πριν τη μάχη
Ξιφολόγχες θυμίζουν
Σ’ ενός λόφου τη ράχη!
*
Χαμομηλάκι
Μη το πατάς διαβάτη!
Σε ικετεύει
Να νιώσει κι αυτό κάτι
Αυτό μόνο γυρεύει
*
Ψιθύρισέ μου
Λευκό μου κρινάκι
Μια λέξη μόνο
Αν θα χαρώ παιδάκι
Και διώξε μου τον πόνο
*
Ω αλογάκι
Προσευχόμενε μάντη
Της Παναγίας
Τη γη πράσινη κάν’ τη
Ζωγραφιά της υγείας!
*
Παις ειμί γης και ουρανού αστερόεντος (Ορφική ρήση)
Πουλιά στον κήπο
Δέντρα ,ζουζούνια, φυτά
Συνεκβακχεύουν
Και μες στην τρελή χαρά
Τους χυμούς τους μαζεύουν
*
Άστρο λαμπερό
Στου δάσους τη μοναξιά
Οδήγησέ με
Και πλάι σε μιαν οξιά
Γλυκονανούρισέ με!
*
Θλιμμένη στέκεις
Ιτιά μου ανθισμένη
Βροχή δακρύων
Ψηλή στο φως λουσμένη
Μα όχι Υπερίων
*
Σιωπά τ’αηδόνι
Το πεύκο συνεχίζει
Το τραγούδι του
Κι ο κηπουρός ποτίζει
Τ’ όμορφο λουλούδι του
*
Λευκό γιασεμί
Την ψυχή μου γεμίζει
Το άρωμά σου
Άσμα γλυκό θυμίζει
Άνοιξη τ’όνομά σου!
*
Σπέρνε αγάπη
Μοσχοβολά ο κόσμος
Μα μη θερίσεις
Ευωδιάζει ο δυόσμος
Θρίαμβος η φύσις!
*
Μικρή λεμονιά
Στην καρδιά του χειμώνα
Χυμούς μαζεύει
Στο βάθος του λειμώνα
Με τον άνεμο παίζει!
*
Ευλογημένη
Πολύευκτη ομορφιά
Όλης της φύσης
Μια ζωντανή ζωγραφιά
Καιρός πια να τη ζήσεις
*
Να κι η Άνοιξη!
Μεθυσμένα τα πουλιά
Απ’ τ’ άρωμά της
Με χαρά στέλνε φιλιά
Πιες νερό στ’ όνομά της!
*
Τρυφερά νιάτα
Την Άνοιξη απλώνουν
Σ’όλη την πλάση
Σαν τα δέντρα φουντώνουν
Πρασινίζουν τα δάση!
*
στενό
*
Όλο τον τόπο
Φιλύρες ευωδιάζουν
Με υπερηφάνεια
Και τη γη καθαγιάζουν
Με δόξα ουράνια
*
Θαλερό μέλλον
Τη νάρκη του χειμώνα
Μας αναγγέλλει
Παιδίσκη στον λειμώνα
Κρυστάλλη απαγγέλλει
*
Μοιάζεις με άστρο
Του βουνού ορτανσία
Που σκορπά το φως
Μια γλυκιά οπτασία
Μεγαλόφυλλος ανθός
*
Νυχτολούλουδο
Άρωμα γύρω σκορπάς
Ώσπου να φέξει
Το πόσο μας αγαπάς
Δε θα πω με μια λέξη!
*
Άνεμος σφοδρός
Τα έλατα λυγίζει
Κι αυτά τραγουδούν
Ο αχάριστος βρίζει
Μάτια θολά τι να δουν;
*
Αγνέ μου κρίνε
Ω λυτρωτή του πόνου
Συμπόνια δείξε
Και στο διάβα του χρόνου
Την κακία μας πνίξε
*
Λουλούδια παντού
Της πεταλούδας μάγια
Τα ομορφαίνουν
Οι πιστοί με τα βάγια
Την καρδιά μας ευφραίνουν!
*
Θάλασσα στάχυα
Φλόγες του ήλιου χρυσές
Κιτρινισμένα
Μπάλες σωροί θημωνιές
Είναι τα θερισμένα
*
Χάδι της χλόης
Αδέσποτο σκυλάκι
Σ’ απολαμβάνει
Δίπλα ένα παιδάκι
Σκέψεις στο νου του βάνει!
*
Φυτεύουν σπόρους
Δεντράκια πρασινίζουν
Δάσος φουντώνει
Κάποια όμως μαυρίζουν
Κι η ψυχή μας ματώνει
*
Γεμάτες δροσιά
Ανεμώνες της αυγής
Το φως προσμένουν
Και στους λειμώνες σαν βγεις
Να τις δεις περιμένουν
*
Πέφτουν τα φύλλα
Χλωρά στο δέντρο πάνω
Θ’ ανθίσουν πάλι
Τη ζωή μου κι αν χάνω
Τη συνεχίζουν άλλοι!
*
Φίλτρα αγάπης
Πολύχρωμοι πανσέδες
Μες στις ζαρντινιέρες
Στολίζουν τους μπαξέδες
Οι πιο όμορφες μέρες!
*
Λευκέ μου κρίνε
Η πατίνα του χρόνου
Σ’ απογειώνει
Ο γητευτής του πόνου
Άπιστους προσγειώνει
*
Λευκό κρινάκι
Άγιος μαντατοφόρος
Της Παναγίας
Ο πιο βασικός όρος
Της ψυχικής υγείας
*
Παίρνω ξοπίσω
Του φεγγαριού το δρόμο
Κι όπου με πάει
Με μια στάμνα στον ώμο
Μια ψυχή τραγουδάει!
*
Λειψά φεγγάρια
Σύντροφοι των ονείρων
Παραπονεμένα
Αγωνιών απείρων
Και με όρκους δεμένα
*
Το σκουληκάκι
Τους χυμούς του αρμέγει
Σε σάπιο μήλο
Ξέρει και να διαλέγει
Και το κάνει με ζήλο!
*
Περιπλανιέμαι
Στο ξέφωτο των άστρων
Όλα σιωπαίνουν
ΚΙ οι μάγισσες των κάστρων
Παραμύθια υφαίνουν!
*
Σπόροι μες στη γη
Του χειμώνα το τέλος
Να ’ρθεί προσμένουν
Της χλωρίδας οι μοίρες
Την ελπίδα υφαίνουν!
*
Μπάλες κοπριάς
Ο χρυσός σκαραβαίος
Κυλά όσο ζει
Τις σπρώχνει βιαίως
Στροβιλίζουν μαζί!
*
Να κι η Άνοιξη!
Αγκαλιάζει τη χλόη
Ερωτευμένη
Την ζηλεύει η Αλόη
Νιώθοντας προδομένη!
*
ΕΡΩΤΑΣ ΑΓΑΠΗ
Εκ του οράν το εράν (αρχαίο ρητό)
Έρωτα κρυφέ
Γαρδένια σου στέλνω
Να με θυμάσαι
Και τραγούδι σου ψέλνω
Πιο γλυκά να κοιμάσαι!
*
Γυμνά τα νιάτα
Αγκαλιές των ψιθύρων
Πάνω στη χλόη
Εκπλήρωση ονείρων
Για τη μικρή Αλόη!
*
Να μη σ’ αγγίξω
Μιμόζα ντροπαλή μου
Και πώς θα ζήσω;
Που σ’έχω στην αυλή μου
Σίγουρα θ’ αμαρτήσω
*
Όνειρο κόρης
Η αυγή του στήθους της
Τη νύχτα γδύνει
Των αναστεναγμών της
Γεύση πικρή θα μείνει
*
Μια γεύση κίτρου
Στην ψυχή και τα χείλη
Αγάπης λόγια
Όταν πέφτει το δείλι
Σταματούν τα ρολόγια
*
Δέξου καλή μου
Τις κόκκινες τουλίπες
Που σου προσφέρω
Να σου φύγουν οι λύπες
Και οι πίκρες που ξέρω
*
Καίει ο ήλιος
Δεντρόφυλλα καίγονται
Σαν τις καρδιές μας
Τι μυστικά λέγονται
Στις όμορφες βραδιές μας!
*
Κύματα λευκά
Αφρισμένα κυλιούνται
Στην ακρογιαλιά
Παιδιά που αγαπιούνται
Μια ζεστή αγκαλιά!
*
Φτάνω πετώντας
Με του νου μου τα φτερά
Στην αγκαλιά σου
Να με σφίξεις γερά
Να χαρώ τα φιλιά σου!
*
Αχ τι μαγεία!
Ένα ρόδο στα μαλλιά σου
Ξυπνάει μνήμες
Τα χάδια τα παλιά σου
Τις ωραίες σου ρίμες!
*
Κρυφά μυστικά
Μακρινό μου αστέρι
Μη φανερώσεις
Ας τα πάρει τ’αγέρι
Μόνο μη μας προδώσεις!
*
Και τα τζιτζίκια
Υμνούν τον έρωτά τους
Τα καλοκαίρια
Τα θηλυκά κοντά τους
Στα ζεστά μεσημέρια!
*
Έρως και Ψυχή
Υψηγορούν δωρικά
Μες στο Μουσείο
Εκφράζοντας ειδικά
Όλο το μεγαλείο!
*
Ένα χάδι σου
Κλειδί για ν’ ανοίξει
Ο παράδεισος
Για να φύγει η πλήξη
Κι ας χάσκει η άβυσσος!
*
Άφωνος μένω
Ω νεράιδα της αυγής
Απ’ τα κάλλη σου
Θα τραγουδήσω σαν βγεις
Μια βόλτα χαλάλι σου!
*
Με τον έρωτα
Το μυαλό μας αδειάζει
Σαν τη κλεψύδρα
Μα ο παράφορος μοιάζει
Με τη Λερναία Ύδρα!
*
Ζωντανή φλόγα
Πού να βρω αντικλείδι
Για την καρδιά σου;
Την κλειστή σαν το μύδι
Να χαρείς τη βραδιά σου;
*
Έρωτας ίσον
Κουβάρι δυο σώματα
Χωρίς λόγια
Χωρίς στίξεις ή κόμματα
Άχρηστα τα ρολόγια!
*
Σαν τα δέντρα
Τα δυνατά αισθήματα
Ξαναφουντώνουν
Και ξωθιές στα κτήματα
Τις νυχτιές ξεφαντώνουν!
*
Ανθουλιάδα
Φύτρωσε στην ψυχή μου
Κεραυνοβόλα
Στη μνήμη τη ρηχή μου
Ξαναζωντανεύουν όλα!
*
Παιδικός ύπνος
Όνειρα με φτερούγες
Αγκαλιές πουλιών
Κρυφά βγαίνουν στις ρούγες
Πομποί και δέκτες φιλιών!
*
Ώριμη κλίνη
Κορμιά και όνειρα
Της νύχτας φιλιά
Χαδάκια παμπόνηρα
Και περιττή η μιλιά!
*
Και κάθε βράδυ
Πλαγιάζω με τη ζωή
Ερωτευμένος
Στου ανέμου τη βοή
Είμαι συνηθισμένος
*
Έρως και Λόγος
Ανατέλλουν και δύουν
Εναλλάξ μόνον
Έρωτα μάγια λύουν
Έθος τόσων αιώνων
*
Αχ Μαργαρίτα!
Μ’ αγαπάς δε μ’ αγαπάς;
Τι χτυποκάρδι!
Κοντά σου όπου κι αν πας
Θ’ αγρυπνώ κάθε βράδυ!
*
ΖΩΗ ΘΑΝΑΤΟΣ (Κομμάτι φως Αιώνιο σκοτάδι)
Ρουφώ τη ζωή
Όσο μπορώ πιο αργά
Σαν το ουζάκι
Βλέπω να φτάνει γοργά
Και ψυχρό το βραδάκι!
*
Ζωή σύντομη
Σαν κλείσει ο κύκλος της
Φοράμε τη γη
Ο θάνατος φίλος της
Αιώνια η πληγή!
*
Άνθρωπος ήμουν
Γύρω τα κυπαρίσσια
Και πια δεν είμαι
Ποια ζωή παραδείσια
Αφού ενθάδε κείμαι;
*
Αχ αστραπή μου!
Γιατί δεν κρατάς πολύ
Μες στη ζωή μας;
Όσο διαρκεί ένα φιλί
Πώς να κλείσ’ η πληγή μας;
*
Ένας Γολγοθάς
Με αγκάθια στρωμένος
Ο βραχύς βίος
Πόνος παντού απλωμένος
Ο τάφος πολύ κρύος
*
Ζωή σύντομη
Ροδοπέταλα γεμάτη
Και με αγκάθια
Όμως τόσο κεφάτη
Με αμέτρητα πάθια
*
Αστραπής λάμψη
Όνειρο φευγαλέο
Η ζωή όλη
Φεύγουν φίλοι και κλαίω
Ερημώνει η πόλη
*
Νέφος θανάτου
Σκέπασε μα μιας
Την πολιτεία
Τα φύλλα της συκαμιάς
Παγερά, πολύ κρύα
*
Μια καταιγίδα
Από γέλιο και δάκρυ
Είν’η ζωή μας
Στου ποταμού την άκρη
Σέρνεται η Ψυχή μας!
*
Ζωή και θανή
Μας θυμίζουν μια κλίνη
Και αενάως
Σκοτεινή η Σελήνη
Απύθμενο το χάος
*
Ηχηρή σιωπή (φλυαρούν σιωπηλά)
Μαραμένα λουλούδια
Γύρω στους τάφους
Μικρά αγγελούδια
Λίπασμα του εδάφους
*
Ομίχλη παντού
Φεύγουμε σιγά σιγά
Με μάτια άδεια
Τρέχουμε σαν τον φυγά
Χωρίς ύπνο τα βράδια
*
Αθώες ψυχές
Ουρλιάζουν στον άνεμο
Μένεα πνέουν
Σαν πλοίο ξυλάρμενο
Προς το άγνωστο πλέουν!
*
Τη μοναξιά μου
Με φίλους μοιράζομαι
Που έχουν φύγει
Αυτούς αφουγκράζομαι
Δυστυχώς πολύ λίγοι!
*
Με άδεια μάτια
Τ’άστρα που φωσφορίζουν
Πώς να κοιτάξεις!
Λόγια σου ψιθυρίζουν
Ένα δάκρυ να στάξεις!
*
Έρημες ψυχές
Ετοιμόρροπα γιαπιά
Μες στο σκοτάδι
Καρδιά πώς ν’ αντέξεις πια
Δεν τελειώνει το βράδυ!
*
Όσοι πεθαίνουν
Καθόλου δεν κοιμούνται
Αγρυπνούν μόνο
Και για πάντα θυμούνται
Των δικών τους τον πόνο!
*
Κραυγές των λύκων
Στο θαμπό φως των άστρων
Τη νύχτα σχίζουν
Οι αράχνες των κάστρων
Μάγισσες μας θυμίζουν!
*
Να επιστρέψω
Στο σχήμα του κορμιού μου
Αυτό λαχταρώ
Τους γιους να δω του γιου μου
Ξανά το φως να χαρώ!
*
Φεύγουν οι φίλοι
Καιρός να φορέσουμε
Ουρανό γκρίζο
Μα πώς θα μπορέσουμε
Ολοένα δακρύζω!
*
Με άδεια μάτια
Τ’άστρα που φωσφορίζουν
Πώς να κοιτάξεις!
Λόγια σου ψιθυρίζουν
Ένα δάκρυ να στάξεις!
*
Γερανοί πετούν
Κρώζοντες στον αέρα
Μαντατοφόροι!
Θρήνοι πέρα ως πέρα
Ληστές σφάξαν μια κόρη!
*
Και οι ασφόδελοι
Στου μυαλού μας τ’ αυλάκια
Κεντούν τη μνήμη
Ήρωες χωρίς τζάκια
Με κομμένη την κνήμη
*
Σκάψε βαθιά
Για να βρεις τη μορφή σου
Μέσα στο σπόρο
Όλυμπε στην κορφή σου
Πώς να βρούμε πια χώρο;
*
Αφράτο χώμα
Λουλούδια ανασταίνεις
Κι εμάς χωνεύεις
Μα εσύ δεν πεθαίνεις
Με Θεό συγγενεύεις!
*
Γέρασα πολύ
Σαν καλαμπόκι ξερό
Στην όχθη πλάι
Ξεθωριασμένο φτερό
Και ο χάρος γελάει
*
Ρόδα γεμίζουν
Το δισάκι της ψυχής
Νεκρικά δώρα
Νούφαρα λίμνης ρηχής
Θλίψη σ’ όλη τη χώρα!
*
Μαύρη ψυχή μου
Σαν κάρβουνο σβησμένο
Φύσα αγέρα!
Μια φλόγα αναμένω
Ν’ ανάψει κάποια μέρα!
*
Σιωπές των φυτών
Σαν πένθιμες καμπάνες
Ηχούν στ’ αφτιά μας
Χαροκαμένες μάνες
Μαυρίζουν τη ματιά μας!
*
Η μέρα σβήνει
Το πέλαγος μουγκρίζει
Κλάψε φεγγάρι
Ο θάνατος θερίζει
Όμορφο παλικάρι!
*
Παντού μοναξιά
Η νύχτα απλώνεται
Μας καταπίνει
Και η μέρα σώνεται
Παλιρροιακή δίνη!
*
Όρμα στη ζωή
Πάλεψε με το κύμα
Μην τα παρατάς
Να σκύβεις είναι κρίμα
Όρθιος να περπατάς!
*
Έξω στο δρόμο
Ο άνεμος σέρνεται
Και η μιζέρια
Ελπίδα δεν φαίνεται
Αδειανά και τα χέρια!
*
Με μάτια θολά
Την κλεψύδρα κοιτάζουν
Οι σεβάσμιοι
Και τα άστρα διαβάζουν
Της ήβης εράσμιοι!
*
Και στον τάφο σου
Κηπουρέ μου φροντίζεις
Σαν παιδιά σου τ’ άνθη
Σ’ έβλεπα να δακρύζεις
Που ’χασες τη Ροδάνθη!
*
Ο ήλιος θρηνεί
Ο ουρανός πεθαίνει
Χωρίς εσένα
Σάβανο σού υφαίνει
Ένα κορίτσι στα ξένα!
*
Μαβής ουρανός
Γύρω στα κυπαρίσσια
Μιας γλαύκας κραυγή
Και βαδίζουμε ίσια
Στη ματωμένη αυγή!
*
Γερνώ και φεύγω
Σπόρο καλό αφήνω
Κύκλος της φύσης
Την κεφαλή μου κλίνω
Σ’ ανατολές και δύσεις!
*
Μες στις φυλλωσιές
Ο ήλιος παίζει κρυφτό
Αντανακλάσεις
Το γεροντάκι σκυφτό
Δίνει άλλες διαστάσεις!
*
Σαν κυνηγημένα
Τούφες σύννεφα μαύρα
Τρέχουν πουλιά
Πόθος μας μια ανάβρα
Μα θέλει πολλή δουλειά!
*
Παντού πυρκαγιές
Ζούμε μες στο σκοτάδι
Καταραμένοι
Και θρηνεί κάθε βράδυ
Μάνα χαροκαμένη!
*
Νεκρική πομπή
Γέροντες ακολουθούν
Πρόβα τελευταία;
Οι σιωπές θ’ απλωθούν
Η έξοδος γενναία!
*
Σιωπή σκεπάζει
Υπέρτατη γαλήνη
Το Σύμπαν όλο
Παιδί σβήνει στην κλίνη
Πληγωμένο με δόλο!
*
Δεν είν’ τραγούδι
Το σφύριγμα τ’ ανέμου
Μόνο βλαστήμιες
Ψυχών ανάσες γιε μου
Δεν άντεξαν τον πόνο!
*
Η νύχτα πέφτει
Και τ’ άστρα από ψηλά
Μας ψιθυρίζουν
Με σπίθες δειλά δειλά
Πληγές μας θυμίζουν!
*
Μαύρα τα δέντρα
Πράσινη νοσταλγία
Βαριανασαίνουν
Έχασαν τη μαγεία
Τη βροχή περιμένουν!
*
Θλιμμένα μάτια
Φυλακίζουν τον πόνο
Στις αναμνήσεις
Τρέχω πίσ’ απ’ τον χρόνο
Άραγε θα γυρίσεις;
*
Μικρή αχτίδα
Τη νύχτα της ψυχής μου
Εκμηδενίζει
Της ζωής της ρηχής μου
Σκιές μαύρες θυμίζει
*
Με παρασύρει
Τ’ ονειροπόλο κύμα
Ως τον βυθό
Η ζωή ένα ποίημα
Τι να πρωτοθυμηθώ!
*
ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΡΗΝΗ
(Βίαιος διδάσκαλος πόλεμος)Θουκυδίδης
Τα παλικάρια
Σαν στάχυα θερισμένα
Μετά τη μάχη
Να κείτονται πεσμένα
Στου γήλοφου τη ράχη!
*
Πράσινη μέρα
Στα δάκρυα των κοιλάδων
Αγκαλιασμένα
Παιδιά των πολέμων
Χέρι χέρι πιασμένα!
*
Κουρέλια σέρνουν
Των πόλεων οι δρόμοι
Σάρκες και οστά
Σφυρίζουν τροχονόμοι
Όλα κυλάνε σωστά!
*
Σειρήνες ηχούν
Ο μαύρος καβαλάρης
Τα χέρια τρίβει
Ισχυρός μακελλάρης
Την ελπίδα συντρίβει!
*
Η γη ξεψυχά
Βομβαρδισμένα παιδιά
Αναστενάζουν
Με άδεια τρέχουν καρδιά
Και τα κοράκια κράζουν!
*
Χιλιάδες λάθη
Αιώνες αιμορραγούν
Μα κι άλλο ένα;
Οι βόμβες αν εκραγούν
Δεν σώζουν κανένα!
*
Αγέρας φυσά
Μια μποτίλια στο πέλαγος
Μη γυρεύεις πια
Λιμνάζει το τέναγος
Στης γειτονιάς τα γιαπιά!
*
Η κουκουβάγια
ΤΟ σούρουπο πετάει
Τη νύχτα κρώζει
Κάτι κακό μηνάει
Τίποτα δεν μας σώζει!
*
Σκόνη του αγέρα
Οι νέοι που χάνονται
Βοή ανέμων
Ακούσια γίνονται
Θύματα των πολέμων!
*
Ένα πουλάκι
Με αδύναμα φτερά
Το προσφυγάκι
Κράτα μικρό μου γερά
Και θα ’ρθεί τ’ αεράκι!
*
Σφαίρες φυτεύουν
Στο πεδίο της μάχης
Μνήμες φυτρώνουν
Και στην πλάτη μιας ράχης
Ζωές νέων οργώνουν!
*
Σειρήνες ηχούν
Ο μαύρος καβαλάρης
Τα χέρια τρίβει
Ισχυρός μακελλάρης
Την ελπίδα συντρίβει!
*
ΠΟΙΗΣΗ ΤΕΧΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Και μεταξύ τους
Οι λέξεις των ποιητών
Ερωτεύονται
Ως οι ρίζες των φυτών
Τη γη εμπιστεύονται!
*
Στο βούρκο μέσα
Με το βλέμμα στ’ αστέρια
Ποιητές μόνο
Και υψώνουν τα χέρια
Δεν φοβούνται τον χρόνο!
*
Ο Παρθενώνας
Υψηγορεί δωρικά
Στο φως λουσμένος
Το κάλλος υπερνικά
Στο λόφο υψωμένος!
*
Δίχως σύνορα
Η μουσική αγκαλιάζει
Όλο τον κόσμο
Το άρωμά της μοιάζει
Σαν να βγαίνει από δυόσμο!
*
Και ο ποιητής
Σαν τον τρελό του χωριού
Αλήθειες λέει
Με το φως του λυχναριού
Γράφει στίχους και κλαίει!
*
Καμβάς έγινες
Και πάνω σου καρδιά μου
Χρώματα στρώνω
Σε σας αγνά παιδιά μου
Στίχους αφιερώνω!
*
Πώς να ξεχάσω
Τον Λάδα του Μύρωνα
Που αγκομαχά!
Και τον Λόρδο Βύρωνα
Στην κλίνη να ξεψυχά!
*
Υδρίας κάλλος
Γυναίκα των αιώνων
Πήλινο σώμα
Οι καμπύλες σου μόνον
Μας ξεδιψούν ακόμα!
*
Ζύμωσες λάσπη
Κι έφτιαξες χρυσάφι
Ονειροπόλε!
Σκότος βαθύ οι τάφοι
Μπωντλέρ σπινθηροβόλε!
*
Κρίμα Φρανσουά
Πεθαίνεις διψασμένος
Στη βρύση πλάι
Σε διαβάζω ασμένως
Και ο χρόνος κυλάει!
*
Όμορφη κόρη
Τα ρόδα μου ζήλεψαν
Και την λαβώσαν
Οι γλύπτες την σμίλεψαν
Και ως δώρο μού δώσαν!
*
Ποίηση ίσον
Λέξεις σ’έναν λειμώνα
Βαλς να χορεύουν
Στης ζωής τον χειμώνα
Τις πληγές να γιατρεύουν!
*
Ομήρου λέξεις
Χαρίζω στα παιδιά μου
Σκυταλοδρόμος
Βάστα γερά καρδιά μου
Η γλώσσα ιερός νόμος!
*
Άνθη του κακού
Φυτρώνουν στο χωράφι
Πόχει αγκάθια
Εικονίζουν ζωγράφοι
Των ανθρώπων τα πάθια
ΧΡΟΝΟΣ ΟΝΕΙΡΑ
Σκιάς όναρ άνθρωπος (Πίνδαρος)
Όνειρο γλυκό
Και στα μονοπάτια σου
Βαδίζω μόνος
Θλιμμένα τα μάτια σου
Και βουβός ο πόνος!
*
Αν και πρεσβύτης
Δίχως φτερά ο Χρόνος
Τρέχοντας φτάνει
Ωσάν μισητός Κρόνος
Όλους να μας ξεκάνει!
*
Τα Όνειρά μου
Στο τζάκι μας καίγονται
Παντού ο καπνός
Τα φτερά μου φλέγονται
Καταραμένος λαχνός!
*
Όνειρα λευκά
Ο άνεμος τα παίρνει
Φτερά του γλάρου
Και στη μνήμη μας φέρνει
Την τόλμη του Ικάρου!
*
Διασκευή Ανθούλας:
1
Όνειρα φλογερά
Λευκά φτερά ενός γλάρου
Λιωμένο κερί
η τόλμη του Ικάρου!
2
Ελπίδα λευκή
Στα φτερά ενός γλάρου
Λευτεριάς ηδονή
Λιωμένο κερί η ελπίδα του Ικάρου
3
Καλύτερα μιας ώρας …
Λευτεριά ενός γλάρου
Καμένη στο ήλιο
η ελπίδα του Ικάρου
4
Λευτεριάς ωδή
Το πέταγμα ενός γλάρου
λευτεριάς φωτιά
Καμένη στο ήλιο
η ελπίδα του Ικάρου
ΧΑΙΚΟΥ
Τάνκα
Τι ψιθυρίζει
Στα ρόδα ο Απρίλης
Και κοκκινίζουν;
Καημούς της Ερωφίλης
Ή στίχους που δακρύζουν;
*
Βγαίνω στο δάσος
Τα κλαδιά των δέντρων
Με αγκαλιάζουν
Σάρκα παίρνουν και οστά
Και μαζί μου πλαγιάζουν
*
Κλαδιά των δέντρων
Σαν φυσά το αγέρι
Σφιχτή αγκαλιά
Μας απλώνουν το χέρι
Και μας στέλνουν φιλιά
*
Λευκά γιασεμιά
Στο σύννεφό σας πάνω
Αποκοιμιέμαι
Και το νου μου πια χάνω
Στον αέρα κρεμιέται!
*
Μες στους λειμώνες
Με χάρη λικνίζονται
Οι νεραγκούλες
Και όνειρα χτίζονται
Για μέλλουσες νυφούλες!
*
Φλόγες τα στάχια
Στον ήλιο χρυσίζουν
Στρατιά πριν τη μάχη
Ξιφολόγχες θυμίζουν
Σ’ενός λόφου τη ράχη!
*
Γεμάτες δροσιά
Ανεμώνες της αυγής
Το φως προσμένουν
Και στους λειμώνες σαν βγεις
Λευκό πέπλο υφαίνουν
*
Παίρνω ξοπίσω
Του φεγγαριού το δρόμο
Κι όπου με πάει1
Με μια στάμνα στον ώμο
Μια ψυχή τραγουδάει
*
Έρωτας ίσον
Κουβάρι δυο σώματα
Χωρίς λόγια
Χωρίς στίξεις ή κόμματα
Άχρηστα τα ρολόγια!
*
Ρουφώ τη ζωή
Όσο μπορώ πιο αργά
Σαν το ουζάκι
Βλέπω να φτάνει γοργά
Και ψυχρό το βραδάκι!
*
Γέρασα πολύ
Ένα καλάμι ξερό
Στην όχθη πλάι
Ξεθωριασμένο φτερό
Και ο χάρος γελάει!
*
Μαβής ουρανός
Γύρω στα κυπαρίσσια
Μιας γλαύκας κραυγή
Και βαδίζουμε ίσια
Στη ματωμένη αυγή!
*
Κουρέλια σέρνουν
Των πόλεων οι δρόμοι
Σάρκες και οστά
Σφυρίζουν τροχονόμοι
Όλα κυλάνε καλά!
*
Κάθε ευχή σου
Ένα αστέρι που πέφτει
Κλείσε τα μάτια!
Της καρδιάς σου τον κλέφτη
Ζήτα, όχι παλάτια!
ΤΑΝΚΑ ΙΙ ΨΗΦΙΔΕΣ
(Όνειρο ονείρου τ’ όνειρο που είδα με ξύπνια μάτια) Γ. Δροσίνης
Δώρο του βοριά;
Στη καρδιά του χειμώνα
Αέρας είν’ το χιόνι
Πάλλευκο στον λειμώνα
Ανάσα που παγώνει!
*
Στη σκιά του δέντρου
Δεν ξέρω πώς το λένε
Ξάπλα ρεμβάζω
Τ’ άστρα βλέπω να κλαίνε
Τον Μπωντλέρ σαν διαβάζω!
*
Κοίτα διαβάτη!
Με γερμένο τον ώμο
Πρωινή πάχνη
Μην ψάχνεις τον δρόμο
Ο δρόμος σε ψάχνει!
*
Δεν φοβάμαι πια
Πέλαγα να διασχίσω
Βουνά Καυκάσου
Έστω κι αν ξεψυχήσω
Αρκεί να ’ρθω κοντά σου!
*
Κάθε ευχή σου
Ένα αστέρι που πέφτει
Κλείσε τα μάτια!
Της καρδιάς σου τον κλέφτη
Ζήτα, όχι παλάτια!
*
Καρφιά οι λέξεις
Μπήγονται στην καρδιά μας
Στάζοντας αίμα
Τι ακούν τα παιδιά μας;
Ένα μεγάλο ψέμα!
*
Περιπλανιέμαι
Αστεράκι του βοριά
Χωρίς πυξίδα
Σε πολιτείες, χωριά
Κι ελπίδα δεν είδα!
*
Κάποιο τριζόνι
Τραγουδά τη θλίψη του
Καθώς νυχτώνει
Μεγάλη η πλήξη του
Την ψυχή μου ματώνει!
*
Κι αν στο σκοτάδι
Βυθίστηκες καλέ μου
Για πάντα θα ζεις!
Σκέπη του ουρανέ μου
Γόνιμος σπόρος της γης!
*
Μικρό αηδόνι
Πάει ο Παράδεισος
Μην τραγουδάς πια!
Χάσκει δες η άβυσσος
Σαπίζουν και τα γιαπιά!
*
Μας ξεκουφαίνει
Η κραυγή της σιωπής σου
Άστρο σκοτεινό
Τους όρκους μας θυμήσου
Και γίνε πιο φωτεινό!
*
Αχ συννεφάκι!
Για μας κλάψε λιγάκι
Διψάμε πολύ
Έρχεται το βραδάκι
Και η ματιά μας θολή!
*
Φτάνω πετώντας
Με του νου μου τα φτερά
Στην αγκαλιά σου
Να με σφίξεις γερά
Να χαρώ τα φιλιά σου!
*
Σαν διαιρείται
Πολλαπλασιάζεται
Η ευτυχία
Ποιος όμως νοιάζεται;
Γύρω η δυστυχία!
*
Κύματα λευκά
Αφρισμένα κυλιούνται
Στην ακρογιαλιά
Παιδιά που αγαπιούνται
Μια ζεστή αγκαλιά!
*
Μωρό στην κούνια
Του ήλιου μια αχτίδα
Στη χουφτίτσα του!
Το χρυσάφι του Μίδα
Στη γυμνή κοιλίτσα του!
*
Χάδι της χλόης
Αδέσποτο σκυλάκι
Σ’απολαμβάνει!
Δίπλα ένα παιδάκι
Στο νου του σκέψεις βάνει!
*
Υφαίνεις δόλους
Ωσάν τη μαύρη χήρα
Κρυφές παγίδες
Μα εμέ σκληρή μοίρα
Αγκαλιάζουν ελπίδες!
*
Ψυχή πάλλευκη
Κυκλάμινο στο βράχο
Σαν ήμουν παιδί
Τον ανοιχτό του τάφο
Κανείς δεν θέλει να δει!
*
Νυχτοφέγγαρο
Στα χέρια μου σε κρατώ
Όμοιο με κρίνο
Πατρικό χώμα πατώ
Πικρό ακούω θρήνο!
*
Ε καπετάνιο!
Το πέλαγος μη βρίζεις
Ο άνεμος φταίει!
Αν δεν της τον θυμίζεις
Η Γοργόνα θα κλαίει!
*
Ιδέες καρφιά
Στο φτωχό το μυαλό μας
Πώς να χωρέσουν;
Πάντως για το καλό μας
Κάποιες ας μας πονέσουν!
*
Όσα η τύχη
Με το’να χέρι δίνει
Με τ’άλλο τα παίρνει
Σκόνη μόνο θα μείνει
Και ο χρόνος μάς σέρνει!
*
Το ελάχιστο
Μια αχτίδα του ήλιου
Μας ξεκουράζει
Στην καρδιά της υφήλιου
Μια ελπίδα χαράζει!
*
Παιδί της χαράς
Στων ματιων σου τις κόρες
Παντοτινό φως
Ύμνοι σ’όλες τις χώρες
Και το χρυσάφι σωρός!
*
Ο ύπνος βαθύς
Στο κορμί παλιών καιρών
Φως ομιχλώδες
Γκρέμισμα των ιερών
Φαίνεται ονειρώδες!
*
Δώρο του Θεού
Και το λευκό γιασεμί
Επαναστάτης!
Με ευωδιαστή οσμή
Λαμπερός φανοστάτης!
*
Κάνε το θαύμα
Παναγιά των λουλουδιών
Συγχώρεσέ μας!
Και το γέλιο των παιδιύν
Τ’ αθώο δώρισέ μας!
*
Βιολετιές θλίψεις
Τις ρόδινες εποχές
Ακολουθούνε
Φθινοπωρινές βροχές
Τα πουλιά θα χαρούνε!
*
Χρώμα της αυγής
Μες στα δυο σου μάτια
Πολύ ζωηρό
Ούτε καν στα παλάτια
Τόσο φως και ισχυρό!
*
Την άδεια καρδιά
Πώς θα ξαναγεμίσεις;
Σαν το φεγγάρι
Ζωή νέα ν’αρχίσεις
Με σιγουριά και χάρη!
*
Στα τάνκα αυτά
Χορεύουνε οι λέξεις
Άδουν οι στίχοι!
Σκέψου τι θα διαλέξεις
Μην πιστεύεις στην τύχη!
*
Χαϊδεύω τ’ άνθη
Ψηλαφώ την αλήθεια
Υμνώ τη Φύση
Όμορφα παραμύθια
Σ’ Ανατολή και Δύση!
*
Γλυκοβραδιάζει!
Πεταλουδίτσα μικρή
Πάει για ύπνο
Κι εμείς σ’ άλλη πλεύση
Καλεσμένοι σε δείπνο!
*
Τι ψιθυρίζει
Στα ρόδα ο Απρίλης
Και κοκκινίζουν;
Καημούς της Ερωφίλης
Ή στίχους που δακρύζουν;
*
Μικροί άνθρωποι
Δυστυχώς κυβερνάνε
Έθνη μεγάλα
Το συμφέρον κοιτάνε
Αδιαφορούν για τ’ άλλα!
*
Γλοιώδεις φάτσες
Τι ωραία γλιστράνε
Μπροστά στο φακό;
Δεν ξέρουν πού πατάνε
Πάντα στο νου το κακό!
*
Παιχνίδια παίζουν
Στου λαού τις πλάτες
Οι ψηφοθήρες
Καπάτσοι στις απάτες
Αυτόκλητοι σωτήρες!
Νύχτα στο δάσος
Γλυκιά ηχώ της σιωπής
Εκκωφαντική
*
Θρήνος ανέμου
Στα φύλλα των δέντρων
Όλη τη νύχτα
*
Καλάμι λιανό
Στου ποταμού την όχθη
Τρέμει από φόβο
*
Αναστεναγμοί
Υπογείως γεμίζουν
Τα ορυχεία
*
Γιε του Ανθρώπου
Το φεγγάρι θα κλάψει
Γι’αυτά που βλέπει;
*
Κρανίου τόπος
Το βουνό των δακρύων
Ο σταυρός γυμνός
*
Υνί αρότρου
Μια μαχαιριά στην καρδιά
Της ξερής γης
*
Σφαδάζει ο νιος
Πώς τρέμεις φεγγάρι μου
Κοιτάζοντάς το;
*
Μικρός ο κόσμος
Η φύση απέραντη
Ο δάσκαλός μας!
*
Θρίαμβος νίκης
Τ’ουρανού η αψίδα
Στον κόσμο τούτο
*
Κοσμοπλημμύρα
Στον ποταμό του δρόμου
Ομπρέλες πενθούν
*
Κοιτώ το δυόσμο
Δίπλα στο βασιλικό
Μοσχοβολάνε!
*
Σαν ξημερώσει
Οι άγρυπνοι έρωτες
Καταλαγιάζουν
*
Μια ταραντούλα
Τον ιστό της υφαίνει
Καημούς κυνηγά
*
Κιθάρες ηχούν
Δακρύζουν τα όνειρα
Αναστενάζουν!
*
Κόκκινες φούστες
Αναμμένες χορεύουν
Οι παπαρούνες !
*
Αίμα θηλυκού
Στα εμπύρετα ρόδα
Μυρίζει παντού
*
Κόρες του ύπνου
Ιππότες παραμυθιών
Ονειρεύονται!
*
Δέσμια κρατά
Ο τυφλός Τειρεσίας
Τα όνειρά μας!
*
Μόνο τη σκια του
Φοβάται το ΄άλογο
Όχι τη μάχη !
*
Σωπά τ’αηδόνι
Το πεύκο συνεχίζει
Το τραγούδι του!
*
Αχ συννεφάκι
Για μας κλάψε λιγάκι
Διψάμε πολύ !
*
Κράτα συ γερά
Το δοιάκι του ονείρου
Ολομόναχος
*
Με την αγάπη
Το μυαλό μας αδειάζει
Σωστή κλεψύδρα!
*
Μακρινή ηχώ
Με τη σκια μου χορεύει
Ριγούν οι στίχοι
*
Γερνώ και φεύγω
Σπόρο καλό αφήνω
Κύκλος της φύσης!
*
Λευκό κρινάκι
Άγιος μαντατοφόρος
Της Παναγίας
*
Ον μοναχικό
Μια καλαμιά στον κάμπο
Ο σκεπτόμενος
*
Ψυχή πάλλευκη
Κυκλάμινο στο βράχο
Σαν ήμουν παιδί
*
Νεφέλες τρέχουν
Και το τσέρκι του χρόνου
Το παιδί κυλά
*
Ποίηση ίσον
Λέξεις σ’ έναν λειμώνα
Βαλς να χορεύουν!
*
Και μεταξύ τους
Οι λέξεις των ποιητών
Ερωτεύονται
*
Ο Παρθενώνας
Υψηγορεί δωρικά
Στο φως λουσμένος!
*
Αχ Μαργαρίτα!
Μ’ αγαπάς δε μ’ αγαπάς;
Τι χτυποκάρδι!
*
Να μη σ’ αγγίξω
Μιμόζα ντροπαλή μου
Και πώς θα ζήσω;
*
Να κι η Άνοιξη!
Αγκαλιάζει τη χλόη
Ερωτευμένη!
*
Γεμάτες δροσιά
Ανεμώνες της αυγής
Το φως προσμένουν
*
Λευκέ μου κρίνε
Η πατίνα του χρόνου
Σ’ απογειώνει
*
Λουλούδια παντού
Της πεταλούδας μάγια
Τα ομορφαίνουν!
*
Λευκά γιασεμιά
Στο σύννεφό σας πάνω
Αποκοιμιέμαι!
*
Νάρκισσου θρήνος
Ομορφιά με κατάπιες
Μέσα στη λίμνη !
*
Θλιμμένη στέκεις
Ιτιά μου ανθισμένη
Βροχή δακρύων!
*
Θαλερές καρδιές
Πανδαισία χρωμάτων
Μες στους μπαξέδες!
*
Ορισμός της φύσης;
Η αρχή κάθε αρχής
Υποκλίνομαι !
