Η παράσταση "Τιτανομαχία στα ροζ" από το Θεατρικό Εργαστήρι Μεσσήνης

Επιβλητικό, μαγευτικό, το Αρχαίο θέατρο Μεσσήνης. Απολαύσαμε μια πολύ καλή παράσταση από το Θεατρικό Εργαστήρι Μεσσήνης, "Τιτανομαχία στα ροζ" μια σύγχρονη κωμωδία με πηγές αναφοράς στην Ελληνική μυθολογία, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Βασίλη Φλώρου. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Από τη δική μου θέαση ή κριτική...Πάντα σκιάς ασθενέστερα ... Δεν ήταν μόνο η πλοκή που καθήλωσε το κοινό. Ήταν κυρίως οι λέξεις. Εκείνες οι λίγες, πυκνές φράσεις που, όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής, συνεχίζουν να ηχούν μέσα σου. «Μια σκιά είναι ο άνθρωπος. Μια πνοή. Μια στιγμή.» Μια φράση που συνομιλεί με τον Πίνδαρο και το αθάνατο «σκιάς όναρ άνθρωπος», ο άνθρωπος ως όνειρο μιας σκιάς, εύθραυστος, εφήμερος, μια σύντομη αναλαμπή ανάμεσα στη γέννηση και τη λήθη.

Και σαν να συνεχίζεται ο ίδιος στοχασμός μέσα στους αιώνες, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στη νεκρώσιμη ακολουθία, υπενθυμίζει: «Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα.» Μια συγκλονιστική διαπίστωση ότι όλα τα ανθρώπινα είναι πιο

αδύναμα κι από τη σκιά, πιο απατηλά κι από τα όνειρα. Από τον Πίνδαρο έως τον Δαμασκηνό, η ίδια αλήθεια διατρέχει τον χρόνο: η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πολύτιμη ακριβώς επειδή είναι πρόσκαιρη.

Και έπειτα η άλλη, εξίσου συγκλονιστική παραδοχή: «Οι θεοί πεθαίνουν όταν οι άνθρωποι παύουν να πιστεύουν σε αυτούς.» Ίσως γιατί οι θεοί δεν ζουν μόνο στους ουρανούς, αλλά πρωτίστως στη συλλογική μνήμη και στη συνείδηση των ανθρώπων, στη ψυχή τους. Όταν η πίστη σβήσει, οι θεότητες παύουν να είναι ζωντανή παρουσία και μετατρέπονται σε μύθο, σε λογοτεχνία, σε ιστορία. Όμως η αμφιβολία για τη φύση του θείου δεν είναι γνώρισμα μόνο της σύγχρονης σκέψης. Ήδη ο Ευριπίδης, στην «Ελένη», διατυπώνει έναν από τους τολμηρότερους φιλοσοφικούς στοχασμούς της αρχαιότητας: «Ὅ,τι θεὸς ἢ μὴ θεὸς ἢ τὸ μέσον, τίς φησ' ἐρευνήσας βροτῶν μακρότατον πέρας εὑρεῖν;» «Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσά τους, ποιος από τους θνητούς μπορεί να πει πως το βρήκε, όσο κι αν έψαξε;»

Δεν πρόκειται για άρνηση του θείου, αλλά για μια βαθιά παραδοχή των ορίων της ανθρώπινης γνώσης. Ο Ευριπίδης δεν διδάσκει την αθεΐα. Διδάσκει την ταπεινότητα απέναντι στο άγνωστο. Έτσι, η παράσταση δεν μας μίλησε μόνο για τους θεούς που γεννά η πίστη των ανθρώπων, αλλά και για το αιώνιο ερώτημα που συνοδεύει τον πολιτισμό μας εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια: τι είναι, τελικά, το θείο και ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης βεβαιότητας;

Ξεχωριστή στιγμή της παράστασης ήταν ο βαθιά φιλοσοφικός μονόλογος για την ανία. Όχι ως απλή πλήξη, αλλά ως υπαρξιακή κατάσταση. Γιατί, πολλές φορές, δεν είναι η έλλειψη που εξαντλεί τον άνθρωπο, αλλά η υπερβολική πληρότητα. Όταν όλα μοιάζουν δεδομένα, όταν τίποτε δεν απομένει να κατακτηθεί, η ψυχή χάνει την ένταση της αναζήτησης. Η αφθονία μπορεί να γίνει φυλακή και η απόλυτη δύναμη να μετατραπεί σε ακινησία.

Ο Νίτσε είδε στην ανία όχι μόνο έναν κίνδυνο, αλλά και μια δοκιμασία. Οι δημιουργικές και ανώτερες φύσεις μπορούν να αντέξουν αυτή τη σιωπή της ψυχής, χωρίς να σπεύδουν να τη γεμίσουν με επιφανειακές απολαύσεις και εύκολες διασκεδάσεις.

Οι περισσότεροι, αντίθετα, τη φοβούνται και την καταδιώκουν με αδιάκοπη, μηχανική δραστηριότητα, μόνο και μόνο για να μη βρεθούν αντιμέτωποι με τον εαυτό τους. Και κάπου εκεί αντηχεί η περίφημη φράση του στον «Αντίχριστο»:

«Ενάντια στην ανία, ακόμη και οι θεοί αγωνίζονται μάταια.»

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι όλες αυτές οι μεγάλες αλήθειες δεν διατυπώνονται μέσα από ένα βαρύ φιλοσοφικό δοκίμιο ούτε από μια αρχαία τραγωδία. Αναδύονται μέσα από ένα σύγχρονο και επίκαιρο σατιρικό έργο, όπου το γέλιο γίνεται όχημα

της σκέψης. Η σάτιρα δεν γελοιοποιεί τον άνθρωπο, τον απογυμνώνει από τις αυταπάτες του. Και το χιούμορ, όταν υπηρετεί την τέχνη, δεν ελαφραίνει το νόημα, το κάνει πιο διαπεραστικό. Ο θεατής γελά, αλλά φεύγει από την αίθουσα σκεπτόμενος. Κι αυτή είναι ίσως η υψηλότερη μορφή θεάτρου.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΟΥΤΣΗΣ

Δημοσιογράφος Συγγραφέας

Μια επιτυχημένη πρεμιέρα στο θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης( 26/7/ 2026) όπου κοντά στους 2000 θεατές ψυχαγωγηθηκαν

και απόλαυσαν την παράσταση

"Τιτανομαχία στα ροζ"

Όλα πήγαν υπέροχα!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ

Συντελεστές

Κείμενο & Σκηνοθεσία: Βασίλης Ρ. Φλώρος

Βοηθός σκηνοθέτη: Όλγα Πανοπούλου

Πρωτότυπη Μουσική: Ηλίας Παναγιωτόπουλος

Ενορχήστρωση - Μουσική Επεξεργασία : Δημήτρης Σταματελόπουλος