Παρουσίαση για το βιβλίο "Ποιήματα για ανθρώπους με διπλό κομοδίνο"

«Ποίηση και Τάνγκο».
Η βιβλιοπαρουσίαση αλλιώς...
Τετάρτη 29/7/2026 στις 9μμ στο Δημοτικό Σχολείο Μικρής Μαντίνειας.
«Ποιήματα για ανθρώπους με διπλό κομοδίνο» του Βασίλη Ρ. Φλώρου.
Με την υποστήριξη:
-Της σχολής Dance Flame
-Της Δημοτικής Κοινότητας Μικρής Μαντίνειας, του Δήμου Καλαμάτας.
Σύντομες τοποθετήσεις:
Θύμιος Γεωργόπουλος, Νικολίνα Λέκκα, Στέλιος Λιακέας, Όλγα Μουργελά.
Διάβασαν ποιήματα: Βενετσάνος Μπαλόπουλος, Αγγελική Ιντζέμπελη, Στρατής Καΐκης, Άγγελος Λάππας,, Ηλίας Παρθένιος.
Χόρεψαν τάγκο: Χρύσα Αναγνωστοπούλου, Ηλίας Παρθένιος, Νικήτας Χρυσανθακόπουλος, Kat Gorna.
Τραγούδι / κιθάρα: Νίκος Μανίτσας.
Hχος: Κώστας Μανιάτης
Ποιήματα για ανθρώπους με διπλό κομοδίνο.
Ποιήματα για τις μύχιες, ανομολόγητες σκέψεις της συμβίωσης, για τις μικρές καθημερινές σιωπές, τις συνήθειες, τις προσδοκίες, τις διαψεύσεις και τις υποχρεωτικές συμφιλιώσεις.
Ποιήματα για την αγάπη όταν παύει να είναι υπόσχεση και γίνεται ζωή...
Μια όμορφη, ψυχαγωγική και πνευματική εκδήλωση με ποίηση, λογοτεχνικό λόγο, χορό, τραγούδι, κρασάκι, αγκαλιές, φιλιά και θετική ενέργεια... Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος...

Ομιλία μου

Ευχαριστώ πολύ όλους σας που βρίσκεστε σήμερα εδώ. Με τιμά η παρουσία σας πραγματικά.
Ιδιαίτερα να ευχαριστήσω για την φιλοξενία τον κύριο Στέλιο Λιακέα και την δημοτική κοινότητα της Μικρής Μαντίνειας του Δ. Καλαμάτας.

Τις εκδόσεις ΟΤΑΝ τον εκδότη μου Πλαστάρα Γρηγόρη για την πολύχρονη συνεργασία μας.
Να ευχαριστήσω τις φίλες τους φίλους, τους συγγενείς, συναδέλφους και συνεργάτες. Ειδικά για τους συνεργάτες αυτής της εκδήλωσης θα αναφερθώ παρακάτω.

Γιατί όλοι εσείς (σε καιρούς δύσκολους) έχετε το κουράγιο, την δύναμη, την όρεξη (ίσως και το χρέος) να συμμετέχετε σε πολιτιστικές και πνευματικές εκδηλώσεις που αφορούν την ποίηση.

Η ποίηση είναι για τους ευφυείς ή για τους τρελούς. Έλεγε ο Αριστιτέλης.
Ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης στην ερώτηση «η Ποίηση τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία;
Απαντούσε: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση.

Κεντρικό θέμα αυτού του ποιητικού βιβλίου είναι οι ερωτικές σχέσεις. Εκείνες που έχουν διάρκεια στον χρόνο. Όχι απαραίτητα οι σχέσεις των ζευγαριών μέσα στον γάμο, αλλά σίγουρα και αυτές.
Το βιβλίο απευθύνεται, όπως λέει ο τίτλος του σε «ανθρώπους με διπλό κομοδίνο». Η πρώτη εκδοχή του τίτλου ήταν «Ποιήματα για τους παντρεμένους φίλους μου». Για όλους εμάς που συζητάμε μεταξύ μας στις φιλικές μα συναντήσεις τις εμπειρίες μας όσον αφορά τη συμβίωση. Είτε είμαστε παντρεμένοι ή ανύπαντροι.
Γιατί και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή, μα και οι ανύπαντροι ζουν χρόνια σε σχέσεις. Μέσα σ’ αυτές τις σχέσεις η ποίηση διεισδύει, ψάχνει, αναμοχλεύει, χαμογελά χαρούμενα αλλά και ειρωνικά.
Αόρατοι δεσμοί, βαθύτερα συναισθήματα, παράπονα, τα καλά και τα κακά της κοινής πορείας των ζευγαριών, η εξέλιξη της σχέσης σε οικογένεια, η αγάπη ή η έλλειψή της, ο κοινός βιωμένος χρόνος της συμβίωσης ή ο παγωμένος χρόνος της μοναξιάς μέσα σε μια σχέση που καταρρέει;
Γιατί οι ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις είναι πολύπλευρες και πολύπλοκες, εξελίσσονται με όλα τα καλά και τα κακά, με όλα εκείνα τα ειπωμένα, αλλά και τα ανείπωτα. Με τις μύχιες σκέψεις της συμβίωσης, με τα ανομολόγητα, τα κρυφά, τα δύσκολα. Για αυτά που φαίνονται, αλλά και σε εκείνα που παραμένουν αόρατα σε μια βαθύτερη συναισθηματική και ψυχολογική διεργασία.

«Ποιήματα για ανθρώπους με διπλό κομοδίνο». Το διπλό κομοδίνο συμβολίζει τη συντροφικότητα, αλλά και την ατομικότητα μέσα στη σχέση (τα κομοδίνα είναι δύο) πολλές φορές και τη μοναξιά μας.
Δε μιλάμε πια για ένα απλό έπιπλο, αλλά για μια μεταφορά του εαυτού μας σε ένα υλικό και ψυχολογικό χώρο που έχει μέσα από βιβλία, φάρμακα, κοσμήματα, προσωπικά αντικείμενα κ.λπ. Μια μεταβίβαση του εσωτερικού μας καθρέφτη. Ένας συνειδητός χώρος που φυλάμε αντικείμενα, αλλά και ένας αφηρημένος ασυνείδητος χώρος που φυλάμε τα μυστικά της ψυχής μας.
Το κομοδίνο είναι δίπλα μας όταν κοιμόμαστε, όταν βυθιζόμαστε στα όνειρα. Δεν το βλέπουν πολλοί, παρά ο σύντροφός μας και εμείς περισσότερο.
Μπορεί να είναι άδειο ή φορτωμένο, όπως η ζωή μας, αγαπημένο ή βαρετό, ανάλογα με τη διάθεσή μας. Μπορεί να είναι μια παρηγοριά, μια ασφάλεια, αλλά και μια φυλακή.

Έγραψα αυτό το βιβλίο γιατί πιστεύω ότι η ποίηση δεν αφορά μόνο τους διαβασμένους, τους πολύ ευαίσθητους με καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές ανησυχίες.
Δεν πιστεύω σε μια εσωστρεφή διαδικασία της ποίησης, για ένα συγκεκριμένο κοινό. Η καλή ποίηση είναι πάντα εξωστρεφής και αφορά όλους.
Μπορεί να εκφράσει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε ανθρώπινη εμπειρία, άρα και τους ανθρώπους με διπλό κομοδίνο και τους παντρεμένους.
Η καθολικότητα της ποίησης είναι εμφανής. Γιατί η ποίηση δεν είναι μια πολυτέλεια μόνο για ρομαντικές κουλτουριάρικες και καλλιτεχνικές ψυχές.
Έτσι τα ποιήματα στο βιβλίο δεν είναι αναγκαστικά σε οικογενειακή συσκευασία. Δεν είναι τυποποιημένα για να καταναλωθούν σαν προϊόντα σούπερ μάρκετ στο οικογενειακό τραπέζι.
Θέλω να ελπίζω ότι είναι οπλισμένα με μια μεταφορική γλώσσα, έχουν ειρωνεία, αλλά και χιούμορ, κουβαλάνε τη σιωπή των σχέσεων, αλλά και τη θορυβώδη ένταση.
Η ποίηση είναι ένας τρόπος να πεις όχι. Είναι ένα καταφύγιο που βρίσκεις μια υπαρξιακή παρηγοριά. Είναι μια εσωτερική ενόραση. Μας διδάσκει πώς να κατοικούμε μαζί με τον εαυτό μας. Η ποίηση είναι μια επιστροφή στην πραγματική πατρίδα του ανθρώπου.
Η ποίηση είναι ένα μέσο επικοινωνίας για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής θέσης και οικογενειακής κατάστασης. Ένα μέσο ψυχαγωγίας, ανθρώπινης επαφής, αλλά πάνω απ’ όλα ένας τρόπος παιδείας και αυτογνωσίας.
Ο Μεσσήνιος πολυβραβευμένος ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, που πρόσφατα του έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα η γνωστή και εξαιρετική κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου Ανθούλα Δανιήλ, είχε πει:
Η ποίηση μέσα στις εποχές των ακραίων ταξικών διακρίσεων φιλοξενεί στο βασίλειό της και αφήνει να την κατοικεί ένας κόσμος "ταπεινών", ένας κόσμος ανθρώπων διακατεχόμενων από μια συγκινητική δίψα για ζωή, ανθρώπων ονειροπόλων
αλλά και με τρυφερότητα υπερβατικών.
Η ποίηση μέσα στον χειμώνα μας, μετατρέπει τη "χρυσαλίδα σε πεταλούδα", την πίκρα και τη νύχτα μας σε ασημόχαρτο πεταλούδας».
Ευχαριστούμε πολύ!

Θύμιος Γεωργόπουλος
Ομιλία του στην παρουσίαση
Βασίλης Ρήγα Φλώρος: ο δημιουργός που συνομιλεί με την ψυχή της τέχνης ή ο ψυχαναλυτής καλλιτέχνης

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακολουθούν απλώς την τέχνη· την υπηρετούν με όλες τους τις δυνάμεις, συνομιλώντας με την ψυχή της.
Ένας από αυτούς είναι ο Βασίλης Ρήγα Φλώρος, ένας πολυσχιδής δημιουργός που κινείται με την ίδια αφοσίωση στον χώρο της λογοτεχνίας, του θεάτρου και της σκηνικής έκφρασης.
Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και εμψυχωτής ανθρώπων μέσα από βιωματικές δράσεις, αποτελεί μια ξεχωριστή παρουσία στα πολιτιστικά πράγματα της Μεσσηνίας και –χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής– ευρύτερα της περιφέρειας της Ελλάδας.
Ο δημιουργός Βασίλης Ρήγα Φλώρος θυμίζει έντονα τα λόγια του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι στο οπισθόφυλλο του δίσκου του «Χειμωνιάτικος ήλιος» που κυκλοφόρησε το 1988: “Λυπάμαι που τον δίσκο αυτό θα τον ακούσουν ακροατές που δεν συμπαθώ αλλά δεν έχω τρόπο να το απαγορεύσω και αυτό μου γεννά μια κάποια μελαγχολία”. Προδήλως ο σπουδαίος Μάνος Χατζιδάκις δεν ήταν ελιτιστής, απεχθανόταν ωστόσο την προσχηματική, επιφανειακή και με αγοραίους όρους προσέγγιση της τέχνης και διψούσε για την πνευματικότητα που μπορεί να αλλάξει άρδην την αισθητική και την σκέψη -και μόνο- του ενός. Το ίδιο πιστεύω ακράδαντα ότι λειτουργεί και στον πολυσχιδή δημιουργό και σπουδαίο φίλο Βασίλη Ρήγα Φλώρο.

Γεννημένος στην Καλαμάτα και με καταγωγή από το Παλαιόκαστρο Μεσσηνίας (που περήφανα δεν παραλείπει να αναφέρει), ο Βασίλης Ρήγα Φλώρος κουβαλά μέσα του τη μνήμη ενός τόπου με βαθιές ρίζες, μύθους, ιστορία και φυσική ομορφιά.
Η Καλαμάτα δεν είναι απλώς η πόλη όπου γεννήθηκε· είναι ένας ζωντανός πυρήνας έμπνευσης που διαπερνά τη δημιουργία του. Η μεσσηνιακή γη, οι άνθρωποί της και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τον χρόνο συναντιούνται συχνά στο έργο του, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου το παρελθόν (από την αρχαιότητα) συνομιλεί με το παρόν.

Η πορεία του στην τέχνη ξεκίνησε με σπουδές στις πολιτικές επιστήμες, στο θέατρο και στο θεατρικό παιχνίδι. Η θεατρική του παιδεία, η ενασχόλησή του με την υποκριτική και η αγάπη του για τον λόγο τον οδήγησαν σε μια δημιουργική διαδρομή που δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο ρόλο.
Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με θιάσους και συμμετείχε σε τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ ως σκηνοθέτης ανέλαβε την παρουσίαση δεκάδων παραστάσεων, δίνοντας χώρο σε κλασικά αλλά και σύγχρονα έργα. Ωστόσο, η μεγάλη του εσωτερική πατρίδα είναι η γραφή. Η ποίηση του Βασίλη Φλώρου αναζητά τον άνθρωπο πίσω από τις καθημερινές μάσκες, εξερευνά τον έρωτα, τον φόβο, τον θάνατο, την αυτογνωσία και την ανάγκη για υπέρβαση του ανθρώπου. Καλλιτεχνικά πραγματώνει τον αρχετυπικό Άνθρωπο: Άνω + θρώσκω (ψηλά + πηδώ, τινάζομαι ή ξεπετάγομαι ορμητικά).
Έχει δημιουργήσει ένα σημαντικό (ποσοτικά) και αξιοζήλευτο (πνευματικά) συγγραφικό έργο που περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, δοκίμια, μυθιστορήματα, νουβέλα και πολλά –πάρα πολλά– θεατρικά έργα.
Στη δραματουργία του συναντά κανείς το χιούμορ, τον υπαρξιακό προβληματισμό και τη διάθεση να φωτίσει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, πηγαίνοντας παραπέρα, για την ακρίβεια όπως ο Παθολογοανατόμος που αναλύει μικροσκοπικά και εις βάθος, χωρίς να φείδεται ούτε της ειρωνείας ούτε, πολύ περισσότερο, του αυτοσαρκασμού.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η πίστη στην τέχνη ως δρόμο επικοινωνίας και μεταμόρφωσης: Η Τέχνη ως κυρίαρχη και παγκόσμια γλώσσα.
Για τον ίδιο, το θέατρο δεν είναι μόνο παράσταση, αλλά μια διαδικασία συνάντησης ανθρώπων, μια εμπειρία που μπορεί να οδηγήσει στην έκφραση, την αυτογνωσία και την προσωπική εξέλιξη. Μέσα από τις βιωματικές ομάδες και την παιδαγωγική του δράση έχει προσπαθήσει και καταφέρει να φέρει την τέχνη πιο κοντά στην κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους.

Η σχέση του με την Καλαμάτα παραμένει διαχρονικά ένας σταθερός άξονας της δημιουργικής του πορείας.

Επιστρέφοντας και δραστηριοποιούμενος στην πόλη του, συνέβαλε ενεργά στην πολιτιστική ζωή της Μεσσηνίας, συνεργαζόμενος με ομάδες, συλλόγους και θεατρικούς φορείς, ακατάπαυστα και αδιάλειπτα για δεκαετίες.
Η παρουσία του αποδεικνύει πως η περιφέρεια μπορεί να γεννά σημαντικές καλλιτεχνικές φωνές, όταν υπάρχει πάθος, όραμα και επιμονή.

Ο Βασίλης Ρήγα Φλώρος δεν είναι απλώς ένας καλλιτέχνης που δημιουργεί έργα. Είναι ένας άνθρωπος που αναζητά συνεχώς το νόημα πίσω από την τέχνη και τη ζωή. Με όχημα την ποίηση, το θέατρο και την ανθρώπινη επαφή, συνεχίζει να χτίζει γέφυρες ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και στον κόσμο γύρω του. Η δημιουργική του πορεία αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η τέχνη, όταν πηγάζει από αληθινή ανάγκη έκφρασης, μπορεί να γίνει φως, μνήμη και ελπίδα.

«Όταν λέω να είστε δημιουργικοί δεν εννοώ ότι όλοι πρέπει να γίνετε μεγάλοι ζωγράφοι και μεγάλοι ποιητές. Απλώς εννοώ να κάνετε τη ζωή σας μια ζωγραφιά, να κάνετε τη ζωή σας ένα ποίημα.»
Όσο (Μπαργκουάν Σρι Ραζνίς), Ινδός γκουρού.